تخفيف با تاء قرائت كرده‌اند . و بيشتر قاريها « تقطَّع » با ضمّ تاء و تشديد طاء خوانده‌اند . و در معنى اين جمله با جمله ى جلو گفته‌اند : يعنى ساختمان مسجد موجب دغدغه و ناراحتى يا حسرت و افسوس و يا شك است در دل آنها تا آنگاه كه بميرند . يا توبه كنند بطورى كه دلهاشان از پشيمانى و افسوس بر گذشته پاره شود . سخن ما همان ترجمه است و اين شعر مثنوى كه در دفتر دوّم مفصّل گفته است : اين چنين كژ بازيى در جفت و طاق با نبىّ مىباختند اهل نفاق كز براى عز دين احمدى مسجدى سازيم و بود او مرتدى اين چنين كژ بازيى مىباختند مسجدى جز مسجد او ساختند فرش و سقف و قبله اش آراستند ليك تفريق جماعت خواستند نزد پيغمبر به لابه آمدند همچو اشتر پيش او زانو زدند كاى رسول حقّ براى محسنى سوى آن مسجد قدم رنجه كنى مسجد روز گل است و روز ابر مسجد روز ضرورت وقت صبر ساعتى آن جايگه تشريف ده تزكيه ى ما كن ز ما تعريف ده اى دريغا كان سخن از دل بدى تا مراد آن نفر حاصل شدى لفظ كايد بيدل و جان از زبان همچو سبزه تون بود اى دوستان هم ز دورش بنگر و اندر گذر خوردن و بورا نشايد اى پسر سوى لطف بيوفايان هين مرو كان پل ويران بود ، نيكو شنو گر قدم را جاهلى بر وى زند بشكند پل و آن قدم را بشكند هر كجا لشكر شكسته مىشود از دو سه سست مخنّث مىبود آن رسول مهربان رحم كيش جز تبسم جز بلى ناورد پيش مىنمود آن مكر ايشان پيش او يك بيك زانسان كه اندر شير مو صد هزاران مكر و موى و دمدمه چشم خوابانيد آندم ز آن همه چون بر آن شد تا روان گردد رسول غيرت حق بانگ زد مشنو ز غول كاين خبيثان مكر و حيلت كرده اند جمله مغلوب است آنچه آورده اند