نزول آيت هفتم « الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ » نوشته است : چون در آيات منع و مضايقه ى از صدقه توبيخ شد مردى مقدار زياد صدقه داد منافقين گفتند اين شخص رياء و خودنمائى كرد ، ديگرى مقدار كم داد ، گفتند : خدا به اين مقدار مالها احتياج ندارد . آيت 80 براى جلوگيرى از اين گونه سخنان نازل شد . ترجمه : 74 اى پيامبر با كافران و منافقان بجنگ و بر آنها درشتى كن كه جايگاه شان دوزخ است و بد سر انجامى است آن 75 به خدا سوگند ياد كنند كه سخنى نگفته‌اند ، با اينكه گفتار بيدينى به زبان آوردند و پس از مسلمانى كافر شدند ، و آهنگ كارى كردند [ تا رخنه در مسلمانى كنند ] و دسترس به آن نيافتند و آزارى [ بسزاى انديشه و كارشان ] نديدند جز كه خدا و پيغمبرش ز فضل و فزون بخشى خود بىنيازشان كردند ، پس اگر باز گردند [ و دشمنى نكنند ] بسودشان باشد و اگر رو گردان بودند خداى بهر دو سراى بآزارى دردناك گرفتارشان كند و بر روى زمين دوست و ياورى نيابند 76 زين منافقين يكى با خدا پيمان مىبندد كه اگر خدا بخششى به من كند البتّه بفقيران مىدهم و از درستكاران ميباشم 77 پس چون بخشش خداوندى به اين گونه مردم رسيد آن را دريغ داشتند و پشت بدين و مسلمانى كردند و روى گردان شدند 78 پس خدا بسزاى ايشان نفاقى در دلشان آورد كه تا رستاخيز رهايشان نكند چونكه با خدا پيمان شكنى كردند و دروغ مىگفتند 79 مگر ندانند كه خدا راز و نهانشان بداند و او داناى همه پوشيده ها بود 80 آن كسان كه خرده گيرى بمؤمنان كنند كه برايگان مىبخشند و هم فسوس به آن كسان كنند كه جز دسترنج خود چيزى ندارند و بخشش مىكنند خدا آنان را به بازيچه گيرد ، و آزارى دردناك براىشان آماده كند 81 اى پيغمبر چه تو آمرزش ايشان از خدا بخواهى يا نخواهى گرچه هفتاد بار براىشان آمرزش بخواهى هرگز خدا نيامرزدشان از آن روى كه خدا و پيامبرش را باور نداشتند و خدا مردم بدكار را رهنما نمىشود . سخن مفسّرين : « يا أَيُّهَا النَّبِيُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنافِقِينَ » 74 طبرى : عبد - اللَّه مسعود گفته است : يعنى با منافقين اوّل بدست بجنگيد و گر نه شد به زبان و در