را برحمت ، نبينى كه در حقّ نوح بيم فرا پيش داشت و مغفرت باز پس داشت ، گفت « أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ » پس به آخر گفت « لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ » و در حقّ مصطفى بشارت و رحمت فرا پيش داشت و بيم وا پس داشت « إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً » نوح دعا كرد كه « رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً » سيّد را گفتند يا محمّد تو چه ميگوئى ؟ گفت : ما را در بدايت اين كار ، اين ادب در آموختند كه « وَاخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ » و فرق است ميان كسى كه گويد « لكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ » و كسى كه حقّ جلّ جلاله از بهر وى گويد « إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ » آن تفرقت است و اين جمع ، آن صفت مريد است و اين نعمت مراد « و بينهما بون بعيد » . « ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه » 58 مجمع : ابو جعفر و كسائى با كسر و صداى زير راء خوانده‌اند و ديگران غير با رفع و صداى جلو راء قرائت كرده‌اند . « قالَ الْمَلأُ مِنْ قَوْمِه » 59 مجمع : جبّائى گفته است : يعنى گروهى و دسته اى گفتند ، ابو مسلم گفته است : يعنى اشراف و بزرگان كه در دل ديگران هيبتى و عظمتى داشتند گفتند « أُبَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي » 61 مجمع : ابو عمرو « أُبَلِّغُكُمْ » با تخفيف لام خوانده است ، و ديگر قاريها با تشديد لام خوانده‌اند . « أوَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ » رجل منكم 62 روح البيان : با اين جمله ، نوح بمردم خود فهمانده است كه عظمت حقّ بالاتر از اين است كه با فرد فرد بشر ارتباط و افاضه ى الهام برقرار شود پس لازم است فردى انتخاب شود كه داراى صفاى روح باشد و به اين وسيله از عالم غيب استفاضه كند و الهام بگيرد ، و بمردم بواسطه ى اشتراك نوعى و رابطه ى مادى آميزش كند و وظائف آنها را كه الهام گرفته است بفهماند ، و فيض برساند . « إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً عَمِينَ » 62 در روح البيان : يعنى دلهاشان از معرفت بتوحيد و نبوّت و معاد كور است و اين كورى مانع مشاهده ى آيات و بيّنات خداوندى است ، و اين شعر صائب را در ذيل اين جمله نوشته است :