[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 108 تا 110 ] وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّه فَيَسُبُّوا اللَّه عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 108 ) وَأَقْسَمُوا بِاللَّه جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَتْهُمْ آيَةٌ لَيُؤْمِنُنَّ بِها قُلْ إِنَّمَا الآياتُ عِنْدَ اللَّه وَما يُشْعِرُكُمْ أَنَّها إِذا جاءَتْ لا يُؤْمِنُونَ ( 109 ) وَنُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَأَبْصارَهُمْ كَما لَمْ يُؤْمِنُوا بِه أَوَّلَ مَرَّةٍ وَنَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 110 ) معنى لغات : تسبّوا - از مصدر سب بفتح سين بمعنى دشنام دادن ، با نيزه از پشت به پائين تنه ى آدمى زدن ، ريسمان را بريدن ، اسب را پى كردن . عدوا - بمعنى عدوان و ستم . افئدة - جمع فؤاد بضمّ فا بمعنى دل ، و عقل را هم فؤاد ، مينامند . يعمهون - از مصدر عمه بفتح عين و ميم و عموه بضم هر دو بمعنى سرگردانى ، ترديد در گمراهى . جهت نزول : طبرى : سدّى گفته است كه چون مرگ ابو طالب نزديك شد ، گروهى از سران قريش مثل ابو جهل و ابو سفيان و امية بن خلف و عمرو بن عاص گفتند : بهتر آن است كه پيش از مرگ ابو طالب رابطه ى خودمان را با محمّد روشن كنيم كه اگر بعد از ابو طالب او را بكشيم ملامت ميشويم ، نزد ابو طالب رفتند و گفتند : تو بزرگ ما هستى و برادر زاده ات ما را اذيّت مىكند و خدايان ما را دشنام ميدهد ، به او بگو : به كار ما كار نداشته باشد ما هم متعرّض او نميشويم ، چون با پيغمبر اين مطلب در ميان گذاشته شد ، فرمود : ممكن است شما يك كلمه بگوئيد كه بر عرب مسلَّط شويد و غير عرب براى شما خراج و اموال بفرستند ؟ ابو جهل گفت : سوگند بپدرت ، ده برابر آن را تسليم هستيم بگو آن چه چيز است ؟ فرمود : « لا إله الَّا اللَّه » آنها از اين سخن سخت دلگير شدند و بدشان آمد ، ابو طالب گفت : چيز ديگر بخواه ، فرمود :