است كه كلمه ى « الظَّالم » است و مذكّر با موصوف كه « القرية » است و موصوف است و مؤنث براى آنكه اسم فاعل و اسم مفعول اگر نسبت مجازى باشد و به غير واقع داده - شود مانند فعل است كه ممكن است نسبت بفاعل مؤنّث لفظى آن را مذكّر يا مؤنّث - تلفّظ كنند ، و اين جمله هم مثل اين است ، كه بجاى « الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُها » بگويند « القرية الَّتى يظلم اهلها » و صحيح است كه فعل را مذكّر تلفّظ كنند و همچنين صفت براى مؤنّث را . سخن ما : 1 - از آيت 71 « خُذُوا حِذْرَكُمْ » تا اين آيات در مجموع اين شش آيه يك مطلب بسيار مهمّ ميتوان استفاده كرد كه تفاوت دين است با تمدّن ، در اين آيه ها اوّل بجمله ى « خُذُوا حِذْرَكُمْ » سفارش شده است كه دشمن شما را غافلگير نكند و مجهّز و آماده باشيد براى برابرى و دفع شرّ و در مواقع مقتضى با دسته هاى كوچك يا قشون كامل برويد بجنگ دشمن ، اين مطلب كه در دين گفته شده است در تمدّن امروز با وسائل و تشكيلات بسيار مفصّل بنام تسليحات مخابرات اطَّلاعات و جاسوسى قشون و هزاران شعب مختلف ديگر آماده شده است و در هر مملكتى هزاران مليون خرج آن مىشود براى همانچه در آيه مردم به آن موظَّف شده‌اند ، پس از آن بجمله ى « وَإِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ تا آخر » آنهائيكه براى ترس از كشته شدن و آسيب ديدن خوددارى از جنگ ميكنند ولى براى استفاده ى مال تأسّف دارند كه محروم شده‌اند سرزنش شده‌اند تا اينجا دين و تمدّن كوچكترين جدائى ندارند و آنچه آن روز دين خواسته است امروز تمدّن آماده مىكند ، از اين جمله ببعد اختلاف نمودار است چون درست عمل و رفتار اينها امروز در دنياى متمدّن همان است كه در آيه سرزنش كرده است ، كه مىبينيم جنگها فقطَّ براى استعمار و باز كردن بازار و سود و سرمايه است و بس ، باز در دنباله ى آن ، با جمله هاى « فَلْيُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّه الَّذِينَ يَشْرُونَ - تا آخر » كسانى بجنگ شده‌اند كه از دل و جان پى سعادت هستند و مصلحت اجتماع را ميخواهند و در برابر آن از زندگى ميگذرند و ميفروشند آن را براى سعادت جاويدان ولى در تمدّن و انسانيّت امروز كسانى مهياى خدمت بنظام ميشوند كه چشم و طمعشان