سيرتى كان در وجودت غالب است هم بر آن تصوير حشرت واجب است و صوفيّه در سير اين آيه گفته‌اند : مائده يعنى حقايق و معارف و شناسائى واقعيّات عالم كه غذاى روح هستند چنانچه خوردنيها غذاى بدن است ، و شايد آنها كه مائده خواستند و وصول بحقايق آرزو نمودند استعداد وصول به - كمالات عاليه نداشتند ، از اين جهت مسيح تقاضاى آنها را نپذيرفت و گفت بايد تقوى پيشه كنيد تا لايق آن حقايق شويد ، ولى آنها اصرار كردند و خواستند تا عيسى براى آنها دعا كرد و جواب شنيد كه پيمودن اين راه دشوار است اگرچه فرستادن آن مائده آسان است ، و بسا اشخاص كه مراتب بالاتر از استعداد خود را مىبينند و توانائى نگهدارى آن را ندارند و گمراه ميشوند . تأويلات كاشانى : از « اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا » تا آخر : اى خدا از عالم روح و معنى ، براى ما شريعت و دينى بفرست كه بازگشت همه بدان باشد چه آن كه در زمان ما است و چه آن كه در آينده يافت شود ، و هم نشانه و علمى از سوى تو باشد كه به آن بشناسيم و بپرستيم تو را ، و اين علم و دلالت بما ببخش كه آنچه از تو است خير و صلاح ما است . و در معنى « فَمَنْ يَكْفُرْ » تا آخر گفته است : و اگر پس از رسيدن و روشن شدن دين و طريقت هدايت ، كسى كه خود را از آن محروم و محجوب بدارد بعذابى گرفتار خواهد شد كه كسى چنين عذابى نديده باشد ، چون با بودن استعداد نمودار شدن راه ، انكار منحصر بمعاند است و مردم سرسخت ، و عذاب به اعلم سختتر خواهد بود از عذاب با جهل زيرا آنچه را كه بشناسد و از آن محروم باشد دردش بيشتر از آن است كه نداند و نبيند ، « الشّعور بالمحجوب عنه يوجب شدة الايلام » . تفسير طنطاوى : ممكن است براى تصوّر پيدايش مائده ى حضرت مسيح متمسّك بعلم ارواح بشويم ، چون در آنجا نوشته‌اند : ارواح مىتوانند عناصر اصلى