به آن شكار كشته شبيه تر است ، آن را بمجازات عمل خود هديه ى كعبه كند ، و قبيصه بن جابر در حال احرام آهوئى را كشته است و از عمر خليفه كسب تكليف كرده است ، او بعبد الرّحمان بن عوف كه در پهلويش بود متوجه شد و گفت تو چه عقيده دارى براى كفاره و جزاى گناه اين مرد ؟ او گفت : گوسفندى بدهد ، عمر گفت : نظر من نيز همين است ، و در جواب آن مرد گفت : برو و گوسفندى هديّه كعبه كن ، قبيصه گفت : من رفتم و برفيقم گفتم : خليفه ياد نداشت جوابم بدهد و از ديگرى پرسيد ، در اين سخن بوديم كه عمر رسيد و خشمگين شد و تازيانه ى خود بنام « درّه » بر سر من بلند كرد و گفت : تو در حرم حيوان مىكشى و حكم را محكوم بجهل ميكنى ؟ خدا فرمود : « يَحْكُمُ بِه ذَوا عَدْلٍ » يعنى دو نفر عادل حكم باشند و حكم كنند ، من عمر يك نفرم و اين عبد الرّحمان نفر ديگر است . « عَفَا اللَّه عَمَّا سَلَفَ وَمَنْ عادَ » 98 تفسير غرائب القرآن نيشابورى : يعنى از آنچه در دوره ى جاهليّت و پيش از اسلام انجام شده است خدا درگذشت چون مكلَّف بأحكام ديگرى بوده‌اند ، و يا معنى جمله اين است : خدا درگذشت از آنچه پيش از تعيين وظيفه انجام شده است ، و داود گفته است : يعنى اگر گناه كرد و كفّاره داد بواسطه ى دادن كفّاره خداوند اين نوبت اوّل را كه كفّاره داده است ميبخشد . « أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعامُه » 99 طبرى : يعنى آنچه ماهى تازه از آب رودخانه يا دريا در حال احرام و يا غير آن شكار كنيد ، حلال است ، و در معنى متاع اختلاف است : بعضى گفته‌اند : مقصود ماهى نمكسود است ، و بعضى گفتند آنچه بساحل مرده باشد ، و أبو هريره گفت : در بحرين بودم ، از من پرسيدند : آنچه در ساحل مرده است حرام است يا حلال ؟ من حكم كردم كه حلال است ، چون عمر خليفه را ديدم گفتم : چنين فتوائى داده‌ام ، او گفت : اگر به غير فتوى داده بودى تو را تازيانه ميزدم چون معنى « صيد البحور » شكار زنده است ، و معنى « طعامه » آن است كه بساحل افتاده باشد ، و از عبد اللَّه عمر روايت شده