ادّعاى پيغمبرى نميكنى ، اگر چنين ادّعائى بنمائى پيرو زياد خواهى داشت ، ابن - سينا به او جواب نميداد ، تا شبى زمستان سرد هر دو خفته بودند ، حكيم او را آواز داد : در اطاق من آب نيست ، براى من آب بياور ، سنگينى خواب و سردى هوا اجازه نداد كه فرمان شيخ را اطاعت كند ، جواب داد صبح نزديك است ، يكباره بلند ميشويم ، و يا بجوابى ديگر همانند اين بهانه كرد . در اين ميانه آواز مؤذّن بلند شد « اشهد انّ محمّدا رسول اللَّه » شيخ پرسيد : اين چه صدا است ؟ جواب داد آواز اذان است . او گفت : مردى در آن گوشه ى دنيا ادّعائى كرده است كه قرنها بر آن گذشته است ، اكنون در اين سرزمين و اين هواى سرد سحر چه رابطه است ميان اين مؤذّن با آن مدّعى پيغمبرى كه با چنين اخلاص آوازه ى شخصيّت و فرمان او را به گوش مردم مىرساند ، و من نزديك تو خفته‌ام و از تو كه شاگرد يا غلام منى آب ميخواهم كه آوردنش دشوار نيست ، تو نميپذيرى و فرمان من نميبرى پس پيغمبرى شايسته است براى آن شخص نه براى هر كس .