زرد و احوال زار حضور پيغمبر آمدند و عرض كردند هواى مدينه ما را بيمار كرده است امر فرمود با شترهاى زكات در بيابان باشند و ساربانان به آنها شير بدهند ، مدّتى گذشت آنها خوب شدند شتربانها را كشتند و شترها را بردند ، اين آيه براى مجازات آنها نازل شد ، پيغمبر آنها را گرفت و يك دست و يك پاى آنها را بريد و عبرت ديگران قرار داد . 4 - بيشتر مفسّرين و عقيده عمده ى فقهاء است كه مقصود دزد هاى راهزن است . ترجمه : 36 همانا سزاى آنان كه با خدا و پيغمبرش مىجنگند و كوشاى آشوب به روى زمين هستند اين بود كه آنان را بكشند و يا بدار آويزند و يا يك دست شان ز سوئى و پا ز سوئى ببرند و يا از سرزمين خود بدر كنند و بزندان برند و اين سزا براى شان خوارى به اين جهان است و بجهان ديگر براى شان بزرگ آزارى بود . 37 مگر آنان كه هنوز بايشان چيره نشده‌ايد و دست نيافته‌ايد توبه كنند و از بد پشيمان شوند پس آگاه باشيد كه البتّه خدا بخشنده است و مهربان . سخن مفسّرين : « الَّذِينَ يُحارِبُونَ » 36 طبرى : اختلاف است در معنى اين جمله و مردم مستحقّ چنين مجازات ، 1 - عطاء خراسانى گفته است : مقصود شخص محارب است كه دزد راهزن و قطَّاع الطَّريق باشد ، 2 - عدّه اى ديگر گفته‌اند مقصود محارب است در هر كجا باشد ، و دزد بيباك كه دزديش آشكار است محارب است و مستحقّ اين مجازات اگرچه در داخل شهر باشد ، وليد بن مسلم گفت : از مالك بن انس پرسيدم : محارب در داخله ى شهرها تصوّر دارد ؟ گفت : بلى هر كس اسلحه براى آزار مسلمين با خود بردارد چه در خلوت و يا در شهر و منظر مردم محارب است و مستحقّ مجازات . 3 - مجاهد گفت : مقصود اين اشخاص هستند : بزهكار ، دزد ، آدمكش و آن كه آماده ى نابودى مال و جان و اولاد و زراعت مردم است . مجمع : از اهل بيت روايت شده است : مقصود مردم محارب هستند كه آشكارا اسلحه برميدارند و راه مردم را ميگيرند و ميترسانند خواه در شهر يا بيرون باشد