ابو الجارود از امام باقر ( ع ) روايت كرده است : اين حكم نسخ شده است به آن دو آيت كه نوشتيم « وَلا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ ، و لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ » . سخن ما : فقط در جمله ى « وَمَنْ يَكْفُرْ بِالإِيمانِ » كه در آخر گفته شده است ، ميگوئيم : اگرچه مفسّرين گفته‌اند : يعنى كسى كه كافر به خداوند باشد و بيدين لكن ممكن است اين طور معنى بشود : چون ايمان مرتبه ى كامل اسلام و ديندارى است و تحصيل آن مربوط بحسن عمل و مواظبت از همه ى وظايف فردى و اجتماعى است كه وفاى بعهد است و حفظ احترام خانه و شعائر خداوند ، و خوددارى از شكار در هنگام احرام ، و معاونت بر نيكى و خوددارى از كومك بستمكار و خوردن مردار ، تا آخر آيات ، كه اين دستورها شامل قسمت عمده ى احكام و آداب دين است و مواظبت از اينها نشانه ى ايمان ، پس آن كه كافر و منحرف از انجام شود ، عمل حياتى و شرايط بهره مندى از حظوظ آدميّت را كه در اختيار او بود نابود كرده است ، و البتّه هر كس سرمايه اصلى و عمده ى زندگى را تلف كرد از عمر خود بهره - مند نشده است ، و بالاترين ضررها است كه انسان سرمايه ى آفرينش را از دست بدهد ، چون سرمايه ى تجارت قابل جبران است ، امّا سرمايه ى آدميّت عوض ندارد .