كعبه مىبرند . قلائد ، جمع قلاده بمعنى گردنبند ، آمّين - از مصدر امّ بر وزن فعل بفتح فاء بمعنى آهنگ و قصد ، حللتم - از مصدر حلّ بر وزن فعل بفتح فا بمعنى از احرام خارج شدن و وظايف احرام به آخر رساندن . اصطادوا - از مصدر اصطياد بمعنى شكار كردن . يجر منّكم - از مصدر جرم بر وزن فعل بفتح و سكون عين بمعنى جدا كردن ، كسب كردن و بچنگ آوردن . شنآن - بفتح اوّل و دوّم بمعنى بد آمدن با دشمنى ، انضجار با عداوت . صدّوكم - از مصدر صدّ بمعنى جلوگيرى ، تعتدوا - از مصدر اعتداء بمعنى تجاوز و ستم . جهت نزول آيت دوّم : اسباب النزّول سيوطى : عكرمه گفت : حطم بن هند - بكرى با شتران غلَّه ى خود بمدينه آمد و آنها را فروخت ، آنگاه حضور پيغمبر ( ص ) شرفياب شد و مسلمان شد ، چون از مجلس بيرون رفت پيغمبر ( ص ) به او نگريست و به حاضرين فرمود با خوى فسق و بزهكارى آمد و با انديشه ى مكر و حيله بيرون رفت او چون بسرزمين يمامه رسيد از دين برگشت و در ماه ذيقعده كه از ماه‌هاى حرام است با شتران غلَّه روانه مكّه شد ، مسلمين خبردار شدند كه او مرتدّ شده و با اموال بسيار در دسترس آنها است ، چند نفر از مهاجر و انصار آهنگ آن كردند كه سر راه بر او بگيرند . اين آيه نازل شد ، آنها خوددارى كردند . ترجمه : 1 اى كسانى كه بدين اسلام گرويده‌ايد پيمانها را انجام دهيد و پيمان شكنى نكنيد كه [ در زندگى از آن گزيرى نيست چنان كه ز خوردن ناگزيريد و ] براى شما خوردن گوشت چهارپايان علفخوار روا شده است مگر آنچه به قرآن براىتان بخوانند [ و حرام شود ] و شكار بر خود روا مداريد تا آنگاه كه در حريم حجّ باشيد كه همانا خداوند آنچه خواهد [ و شايسته بود ] فرمان دهد . 2 اى مردم كه باسلام گرويده‌ايد شعائر خدائى [ و نشانه هاى دين و آئين ] را بر خود روا مداريد و نه ماه حرام را [ كه آنها را نديده انگاريد و به ماه حرام جنگ كنيد ] و نه هدى [ قربانى بسوى مكّه ] را و نه حيوان قلاده دار را [ كه نشانى قربانى مكه به گردن دارد مال خود ندانيد ] و نه آن مردم كه آهنگ بيت الحرام [ و خانه ى خدا دارند ] و به دنبال