نيكبختى خود دور مانده . سخن مفسّرين : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ » 135 طبرى : اين آيه ادب مىكند آن مؤمنين مقلَّد را كه عمل ديگران را پيروى ميكنند ، چنان كه ديگران براى رعايت فقر و اظهار اسلام بنى ابيرق رفتند حضور ، پيغمبر و آنها را صالح و بيگناه معرفى كردند ( تفصيل اين قضيّه در آيات جلو نوشته شده است ) و هم طبرى از سدّى نقل كرده است : دو نفر حضور پيغمبر ( ص ) بدادخواهى آمدند كه يك نفر فقير و ديگرى سرمايه دار بود ، و پيغمبر در دل ميخواست موافقت با فقير كند ، چون او قدرت تجاوز و ستم ندارد ، اين آيه براى راهنمائى آن حضرت نازل شد . فخر : از سه جهت اين آيه بآيات جلو مربوط است : 1 - پس از آن كه حقوق زنها و رفتار با آنها گفته شده است ، دستور داده شده است كه بايد حقوق خداوند رعايت شود . 2 - چون در آيت پيش گفته شده است كه مردم فقطَّ مزد دنيا ميخواهند با اينكه بايد ثواب دنيا و آخرت بخواهند . در اين آيه بيان شده است : سعادت انسان در آن است كه همه ى گفتار و كردارش براى خدا باشد تا در آخرين مرتبه ى انسانيّت باشد و اوّل مرتبه ى ملك ، 3 - چون از اوّل اين سوره دستور بوده است به - رفتار با عدالت با زن و يتيم و شاهد خواستن در پس دادن اموال آنها بخودشان ، و پس از آن فرمان شده است به دادن جان و مال در راه خدا و پس از آن سخن از شهادت براى طعمة بن ابيرق و دزدى زره بميان آمد كه در همه اينها به آداب زندگى اجتماعى راهنمائى شده است در اين آيه همان مطالب تأكيد و تثبيت شده است « و ما در ترجمه و ارتباط آيات بجلو همانچه امام در جهت دوّم نوشته است تشخيص داديم ، و نوشتيم » . « أَوِ الْوالِدَيْنِ » 135 مجمع : اين جمله ميفهماند كه شهادت خويشاوندان بسود يا زيان يكديگر جايز است ، اگرچه پدر و فرزند باشد ، و ابن عبّاس همين طور گفته است : ابن شهاب زهرى گفته است : مسلمين پيشين بر همين روش بودند كه شهادت بسود و زيان يكديگر ميدادند و برحقّ بود ، تا آن كه دسته هاى مختلف