مصدر وضع بمعنى نهادن . « اعيذ » از مصدر اعاذه بمعنى پناه دادن . « محراب » شريفترين قسمت هر مجلس و جاى نماز امام جماعت . ترجمه : [ مردم بدانند پيغمبران برگزيدگانند براى رهبرى آدميان و ] 33 خدا از جهانيان برگزيد آدم و نوح را و هم اولاد ابراهيم و فرزندان عمران را 34 كه دسته اى از آنان فرزند دسته اى ديگر بود چه خداوند شنوا و دانا است [ بارزش مردمان و اينك نشانه ى آن ] 35 كه همسر عمران گفت : خدايا اين فرزند كه در شكم دارم نذر پرستشگاه تو كردم پس از من بپذير كه تو شنوائى و دانائى 36 و چون او فرزند بزاد گفت : پروردگارا فرزند من دختر است و مانند پسر [ شايسته ى خدمت ] نيست و نامش مريم كردم و او و فرزندان او را از آسيب ديو بپناه تو مىسپارم . 37 ولى خداوند بهتر دانست كه او چه زائيده است و آن را به خوبى پذيرفت و بنكوئى پرورش داد و سرپرستى او زكريّا كرد تا كه هر گاه به نماز گاه او مىرفت نزد او خوردنى مىديد و مىپرسيد : اين از كجا برايت رسيد ؟ او ميگفت از پيشگاه خدا كه او بهر كه خواهد بىشمار روزى دهد . سخن مفسّرين : « إِنَّ اللَّه اصْطَفى » 33 مجمع : مفسّرين نوشته‌اند : امتياز آدم همان بود كه مورد سجده ى ملائكه شد و در بهشت جاى گرفت و پدر همه ى مردم و پيغمبران بود و پيغمبر بود بر همه ى مردم ، امتياز نوح زيادى عمر بود كه شيخ الانبياء ناميدند و بدعاى او طوفان شد ، كشتى ساخت و پدر بشر پس از طوفان است و آل ابراهيم مقصود خود ابراهيم است كه از آتش نمرود نجات يافت و خليل اللَّه ناميده شد و هم اولاد ابراهيم عليه السّلام كه حضرت پيغمبر ( ص ) باشد و ديگر پيغمبران كه از اولاد او بودند و ديگر مؤمنين را هم گفته‌اند ، آل عمران مقصود موسى و عيسى است كه رهبران بشر بوده‌اند . فخر : چندين جهت امتياز براى انبياء نوشته است و بخصوص براى پيغمبر ( ص ) ما كه نمونه ى آن را مىنويسيم : 1 - قوّت نيروى سامعه چنان كه در قرآن از سليمان حكايت كرده است كه سخن مورچه را شنيد در اين آيه : « قالَتْ نَمْلَةٌ » و خلاصه ى داستان اين است كه مورى در گذرگاه سليمان بود ، برفقايش گفت : همه بلانه ى خود رويد كه سليمان و قشونش شما را