عبّاس است يعنى به پيغمبر و پيروانش چيزى نخواهند داد ، و بعضى گفته‌اند : چون آنها باغ و بستان و سرمايه ى زياد داشتند و به كسى چيزى نميدادند ، جمله ى آخر براى معرفى آنها است . فخر : بعضى گفته‌اند : چون يهود ادّعا ميكردند كه ما بيشتر استحقاق حكومت و پيغمبرى داريم و نبايد پيرو محمّد بشويم ، با اين آيه آنها را توبيخ كرد ، و ديگرى گفته است مقصود از ملك تمليك است و بخشيدن يعنى اگر ميتوانستند به كسى چيزى ببخشند ميتوانستند جلوگير مقام نبوّت بشوند ولى نه مال دارند و نه اگر داشته باشند ميدهند . « أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ » 54 مجمع : ابن عبّاس و ضحّاك و سدّى گفته‌اند مقصود از كلمه ى « النّاس » پيغمبر است كه يهود نسبت به او حسد داشتند كه بمقام نبوّت رسيده است و نه نفر زن دارد ، و ميگفتند اگر پيغمبر باشد بايد فكر نبوّت او را از توجّه بزنها باز دارد ، اين آيه به آنها جواب داده است كه اين فضيلت منحصر بمحمّد نيست كه آل ابراهيم حكومت و نبوّت داشته‌اند و داود و سليمان زنهاى متعدّد در اختيار داشته‌اند . و بعضى گفته‌اند : چون دين بوجود پيغمبر پيدا شده است پس حسد بر پيغمبر ( ص ) يعنى حسد بر دين و مردم ، از اين جهت كلمه ى « النّاس » گفته شده است و از امام باقر روايت شده است : مقصود از « النّاس » پيغمبر است كه مقام نبوّت به او رسيده است و امامت باولادش ، و ابو صباح كنانى از امام صادق ( ع ) روايت كرد كه فرمود : ما هستيم آن مردم كه بر آنها حسد بردند و در اين آيه ياد شده است : « أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ » ، و قولى ديگر آن است كه « النّاس » يعنى پيغمبر ، و ديگران كه در آيت جلو قريش را در هدايت بر آنها ترجيح داده‌اند . ابن جريج گفته است : مقصود عرب است كه چرا از آنها پيغمبر پيدا شود . « وَآتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً » 54 - طبرى : در ميان عرب اصطلاح معروفى است كه ملك و پادشاهى سليمان را ملك عظيم مينامند ، پس مقصود مملكت پهناور سليمان است .