فروختند و درهمى دو درهم استفاده كردند آيت « الَّذِينَ اسْتَجابُوا » براى توصيف اين مردم نازل شد . ترجمه : 172 و آنها كه با داشتن زخم بر تن دعوت خدا و پيغمبر را [ براى جنگ ] مىپذيرند هر كدامشان كار خوب كردند و پرهيزگارى ، مزدى بزرگ دارند . 173 و اين مردم چنين بوند كه جاسوسان بايشان گويند : گروهى [ ز ابو سفيان ] و ياران او براى جنگ شما فراهم شده‌اند و شما بترسيد كه با آنها رو برو شويد ، اين سخن بايمانشان بيفزود و گفتند [ ز دشمن نترسيم كه ] ما را خدا بس بود چه او پشتيبان خوبى بود . 174 [ و با توكّل به خدا رفتند ] و برگشتند با نعمت و فضل حقّ كه بدى به آنها نرسيد چه ايشان پيرو رضاى خدا بودند و بخشش او بس بزرگ بود . 175 البتّه آن جاسوس ديو بود كه دوستان خود را [ از برابر شدن با كافران ] بترساند پس اگر شما مؤمن هستيد ز من بترسيد و ز كافران نترسيد . سخن مفسّرين : « وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّه أَمْواتاً » 169 . طبرى : ربيع گفته است : بعضى مفسّرين گفته‌اند : مقصود از اين جمله شهداى بدر و احد هستند . ابو الفتوح : بعضى گفته‌اند پس از جنگ احد چون مردم نعمت و خوشى و جشنى داشتند بر خويشان خود افسوس مىخوردند كه كشته شدند و از اين جشن و نعمت محروم هستند . با اين آيه به آنها دلدارى داده شده است و مفسّرين متّفق هستند كه مقصود از سبيل اللَّه جهاد است . كشّاف زمخشرى : بعضى « وَلا يَحْسَبَنَّ » با ياء قرائت كرده‌اند ، يعنى : پيغمبر گمان نكند و يا كسى گمان نكند و ممكن است معنى چنين باشد : آنهائيكه كشته شده‌اند خود را مرده نمىپندارند . « بَلْ أَحْياءٌ » 169 ابو الفتوح : ابن ابى عيله با نصب قرائت كرده است يعنى آنها را زنده بپنداريد تا عطف بر لا تحسبنّ باشد يعنى آن جور نپنداريد بلكه اينجور گمان كنيد .