و شايد جمله ى : « سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ » كه در آخر و پس از آن جمله ها گفته شده است اشاره به همين مطلب باشد كه اگر كسى شاكر و سپاسگزار نعمت بود و به آن توجّه نمود و از آن استفاده كرد جز او نتيجه ى عمل خود را مىبرد ، چون اين استعداد و لياقت كه بآدمى داده شده است نعمت است و شكرش ، به كار انداختن و بهره بردن از آن است و اگر آن را تلف كرد و از هزاران وسائل بهره بردارى در زندگى صرف نظر كرد و مثلا بجيب برى قناعت كرد ثواب دنياى او همان چند ريال جيب مردم است كه به او مىرسد و اگر قناتى جارى كرد و يا سدّى ساخت و يا اختراعى كرد و يا كارگر كه چند آجر بدست بنا داد تا ديوارى بالا رفت و ساخته شد علاوه ى برگذار شدن زندگى هر كس به اندازه ى خودش همه ى اين كارها شكر است و به زودى نتيجه اش در عالم ديگر نمودار مىشود ، چون در اين عالم جيببر و مخترع و كارگر همه نان خورده و لباس پوشيده و زندگى را برگذار كرده‌اند ولى نتيجه ى ثابت و اثر اصلى اعمال در آنجا پيدا مىشود ، و شايد به همين مناسبت با كلمه ى سين گفته شده است كه معنى زودى را مىفهماند چون اين سودهاى مادّى مىگذرد و تا چشم برهم زده شود تمام مىشود و به اندك مدّت و زود جزاى شكر و انجام عمل شايسته ديده خواهد شد . 6 - از جمله ى : « كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قاتَلَ مَعَه » تا آخر آيات شايد اشاره باشد بآيات جلوتر « قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ » كه اين يهوديها و مسيحيها هستند و كما بيش تاريخ و كتاب دارند بپرسيد كه ملَّتهاى سابق بوسيله ى رهبرى پيغمبرانشان چه كردند و چه نتيجه بردند و آنچه براى پس از زندگى خود مهيا كردند آن است كه از نيكوكاران و محبوب خدا شدند . [ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 149 تا 151 ] يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرِينَ ( 149 ) بَلِ اللَّه مَوْلاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ ( 150 ) سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِما أَشْرَكُوا بِاللَّه ما لَمْ يُنَزِّلْ بِه سُلْطاناً وَمَأْواهُمُ النَّارُ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ ( 151 )