و كشته شدن بوديد تا آنگاه كه دچار نشده بوديد ، و چون صحنه ى جنگ را ديديد چشم به آن دوختيد بيچاره مانده ، [ پشتگرمى شما بمحمّد بود ] 144 با اينكه او پيغمبرى است و پيش از او هم پيغمبران بوده‌اند و رفته‌اند و شايسته نيست اگر او بميرد يا كشته شود شما به عقب برگرديد و دين ديرينه ى خود پيش گيريد و آنكه چنين كند هيچ به خدا زيان ندارد . ولى آنها كه پاس اين نعمت بدارند خدا به زودى مزدشان دهد . 145 و بدانيد كسى را مرگ فرا نرسد مگر بفرمان خدا كه هنگام آن بسرنوشت كرده و آنكه مزد دنيا خواهد [ و تندرستى و غنيمت از جنگ ] به او مىدهيم و آنكه مزد آخرت خواهد [ از راه جهاد و فرمانبرى پيغمبر ] به او مىدهيم و به زودى سپاسگزاران را به مزد خود رسانيم ، 146 و بسيار پيغمبران بودند كه گروهى با آنها بجنگ رفتند و آنچه در راه خدا به آنها رسيد سست نشدند و نه ناتوان و خوار [ به پيش دشمن ] و البتّه خداوند دوستدار شكيبايان بود ، 147 آن مردم [ برابر دشمن ] سخنى نداشتند جز اينكه مىگفتند : پروردگارا گناهان ما بيامرز و آن زياده روى كه در كار خود كرديم و پاى ما استوار بدار و بر مردم كافر چيره مان كن . 148 خداوند به آنها مزد به دنيا داد [ كه بر دشمن چيرشان كرد ] و خوب مزدى بآخرت چون خداوند دوستدار نكوكاران بود . سخن مفسّرين : « أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّه ) * - الخ » 142 الميزان : يعنى مىپنداريد سرورى و دولت نصيب شما است با اينكه آزموده و گرفتارتان نكنند و درون بهشت شويد با اينكه مردم شايسته و نالايق نمودار نشده‌اند . اينك توضيح آزمايش و گرفتارى از سوى خدا : در قرآن هدايت مختص به خدا معرّفى شده است و آن يا همگانى جانداران است كه همان غريزه ى پيدا كردن مصلحت زندگى است بدليل اين آيه « أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَه ثُمَّ هَدى » ( طه 50 ) و « الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدى » ( الاعلى 3 ) و يا خاصّ آدميان است كه هدايت بوسيله ى اديان است به اين آيات « إِنَّا هَدَيْناه السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَإِمَّا كَفُوراً » ( الدّهر 3 ) « وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى » ( حم سجده 17 )