انجام آنها كه پيغمبران را دروغگو شمردند بكجا رسيد ؟ 138 اين سخنان ما بيان است و گفتارى رسا براى مردم و راهنما و پندها است به پرهيزگاران . 139 پس شما سست و اندوهناك نباشيد كه برتر از كافران هستيد اگر مؤمن باشيد . 140 و اگر شما را [ در جنگ احد ] زخمى رسيد كافران نيز زخمى شدند و اين چنين است كه روزگار را هر دمى بكام كسى كنيم تا آنها كه مؤمن هستند خدا بداند [ و علم ثابت خداوندى نمودار شود ] و از خود شما گواه بر كار شما باشند و يا برگزيند آنها را كه تهيه مىشوند . پس خداوند اين كافران ستمكار را دوست نمىدارد بلكه مؤمنين را مىآزمايد . 141 و جدا مىكند و كافران را نابود مىنمايد . سخن مفسّرين : « قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ » 137 طبرى : ابن اسحاق گفته است دنباله ى ناراحتى مسلمين از روز احد و تمحيص و جدائى آنهائيكه ثابت ماندند از ديگران و كشته شدن عدّه اى مسلمين در اين آيه براى دلدارى و توصيف آنها گفته شده است : نظاير اين حوادث و شرك و تكذيب پيغمبران در زمان پيش زياد بوده است و اگرچه كافران اندكى موفّق شده‌اند ليكن شما گردش كنيد تا ببينيد كه نتيجه ى دولتها و گردش زمان مثل عاد و ثمود و قوم لوط چه شد ، پس گمان نبريد كه انتقام نخواهد بود . ابو الفتوح : ابن دريد گفت : يعنى امثال و مانند شما بسيار كسان گذشتند . مفضّل گفت : جماعات بسيار گذشتند . كلبىّ گفته است : هر امّتى را سننى و دينى بوده است . عبده : بعض مفسّرين دو آيت اوّل و دوّم را مقدّمه قرار داده‌اند براى آيت سوّم كه جلوگيرى از اندوه و سستى است و اين نظر ناپسند است زيرا ياد از سوانح گذشته بعد از چند آيه كه در موضوعات مختلف بوده است معانى زياد دارد چون در اوّل نهى شده است از دوستى كافران و يادآورى شده است مكر و حيله ى آنها نسبت بمؤمنين . پس از آن قضيّه ى احد بعد چيرگى و غلبه ى در بدر يادآورى شده است و بعد ياد متّقين و اوصاف آنها شده است با آنچه آنها در عاقبت نتيجه