[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 226 تا 227 ] لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 226 ) وَإِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ اللَّه سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 227 ) معنى لغات : « يُؤْلُونَ » از مصدر ايلاء بمعنى سوگند ياد كردن . « تَرَبُّصُ » انتظار كشيدن و درنگ كردن . « فاؤُ » از مصدر فيئى بمعنى برگشتن و غنيمت گرفتن . جهت نزول : اعراب براى آزار زنهاشان سوگند ياد ميكردند كه با آنها آميزش نكنند و اين موجب ميشد كه زن آميزش با مرد خود نداشته باشد و بىشوهر نيز نباشد و نتواند ديگرى را اختيار كند آيه براى محدود كردن اين عمل نازل شد . ترجمه : 226 آنهائى كه سوگند ياد مىكنند از همسر خود دورى كنند تا چهار ماه مىتوانند بسوگند خود رفتار كنند و پس از آن اگر از سوگند خود برگشتند و با همسر آميختند خداوند [ كار زشت و سوگند و بدرفتارى آنها را ] ميآمرزد و مهربانى كند 227 و اگر آهنگ طلاق و جدائى داشتند [ طلاق بدهند كه ] خدا شنوا و دانا است [ به آنچه در دل داريد و سر سازگارى با همسر خود نداريد ] . سخن مفسّرين : * ( لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ ) * - 225 ابو الفتوح نوشته است : قتاده گفت ايلاء ، طلاق مردم جاهليّت بود سعيد بن مسيّب گفت : چون مردى زنى داشت كه با او خوش نبودى و نخواستى كه شوهر ديگر كند سوگند خوردى كه با او نزديكى نكند او را رها كردى نه بيوه بدى نه شوهردار اين چنين ميكردند