لبّيك عاشقان به از احرام حاجيان كه اين است سوى كعبه و آن است سوى دوست كعبه كجا برم چه برم راه باديه كعبه است كوى دلبر و قبله است روى دوست جزاء آن حج حور و قصور است و نعيم و راحت بهشت . حزاء اين حجّ آن است كه در قبه‌ى غيرت بنشاند ، بر بساط عزّ بر تخت قرب و تكيه‌گاه انس « فيكاشفه بصفاته و يشاهده بذاته » گه در جلال مكاشفت و گه در لطف مشاهدت . « فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » . فخر : در آيه اعمال مشعر الحرام يادآورى شده است ولى از رمى جمرات اسم برده نشده است : چونكه پيش از اسلام هم اعراب آن را انجام مىداده‌اند و محتاج بيادآورى نبوده است ولى چون ذكر خدا همه‌ى مردم نداشته‌اند دستور داده است كه ذكر خدا هم بكنيد . و نيز ممكن است چونكه تكبير و ذكر خدا مستلزم رمى جمرات است و از دستور بذكر خدا رمى جمره هم فهميده مىشود تصريح به آن نشده است . مجمع : وقت ذكرى كه در آيه به آن امر شده است بعد از نماز ظهر روز عيد قربان است كه آن را « يوم النّحر » مىگويند و بعد از نماز عصر آن روز و بعد از هر نماز تا بعد از نماز صبح روز سيزدهم كه مجموع پانزده نماز مىشود و بعد از هر يك بايد ذكر گفته شود به اين كلمات « اللَّه اكبر اللَّه اكبر لا إله الَّا اللَّه و اللَّه اكبر . اللَّه اكبر و للَّه الحمد و اللَّه اكبر على ما هدانا و الحمد للَّه على ما اولينا و اللَّه اكبر على ما رزقنا من بهيمة الانعام » * ( فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْه ) * - 202 طبرى : يعنى اگر كسى تعجيل كرد در روز دوّم از منى كوچ كرد گناهى بر او نيست چون خدا گناهانش را آمرزيده است اگر تقوى پيشه كرده و آنچه دستور داشته انجام داده است و از آنچه بايد خوددارى كند خوددارى كرده است و اگر اين گونه كس در روز سوّم از منى حركت كند باز هم گناهى بر او نيست چونكه گناهان