مال من است ؟ فرمود : بلى عرض كرد بشما هديّه كردم فرمود : « قرّبوه فقد بلغ محلَّه « 1 » » پس در آيه هم مقصود آن است كه سر نتراشيد و محلّ نشويد تا هدى كشته شود و هنگام خوردن گوشتش برسد آنگاه سر بتراشيد . پس بايد در همانجائى كه شخص محرم نمىتواند جلو برود هدى خود را بكشد و چون گوشتش آماده براى خوردن شد سر تراشد و محلّ شود . * ( أَوْ بِه أَذىً مِنْ رَأْسِه فَفِدْيَةٌ ) * - 195 مفسّرين گفته‌اند : يعنى شخص معذور نبايد از احرام خود دست بردارد مگر آنگاه كه قربانيش انجام شود ولى اگر كسى مريض بود يا در سر آسيبى داشت كه موجب عذر شد مجاز است قبل از قربانى سر بتراشد . و پس از آن فديه بدهد و تلافى كند . ابو الفتوح نوشته است : كعب بن عجره‌ى انصارى گفت : آيه در حقّ من آمد كه رسول عليه السلام بر من گذشت و مرا موى بسيار بر سر بوده و جنبنده در او افتاده بود و برويم فرو مىآمد و من از آن رنجور بودم و من ديك مىپختم رسول مرا گفت همانا رنجورى از اين جنبنده ؟ گفتم بغايت يا رسول اللَّه آيه فرود آمد رسول عليه السلام گفت : سر بتراش كه خداى تعالى دستورى بداد و فدا كن به روزه . * ( مِنْ صِيامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ) * - 195 ابو الفتوح نوشته است : بنزديك ما روزه‌ى فداى حلق سه روز است و « صدقه » اطعام شش درويش راست و بروايتى ده درويش را و نسك گوسفندى است . و بنزديك شافعى همچنين است . برهان از امام صادق ( ع ) روايت است . پس از آنكه اين آيه نازل شد پيغمبر بكعب امر كرد كه سر خود بتراشد و سه روز روزه معيّن فرمود و صدقه بر شش مسكين كه براى هر مسكين ( دو مد داده شود ) و نسك را گوسپندى معيّن فرمود .

--> ( 1 ) يعنى آن را نزديك من بياوريد كه هنگامش رسيد و مقصود آن بوده است كه اكنون هنگام حلالى است چون صدقه نيست و هديه است .