« وَواعَدْنا مُوسى ثَلاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْناها بِعَشْرٍ « 1 » » . حسينى نوشته : فرد : از آن محراب ابرو رو مگردان اگر در مسجدى ور در خرابات دلى فارغ ببايد پاك ز اغيار كه تا يا بى تو لذّت در مناجات تو دل در بند مال و جاه دارى كجا يا بى صفا ، هيهات هيهات * ( تِلْكَ حُدُودُ اللَّه فَلا تَقْرَبُوها ) * - 186 فخر : چون بيشتر احكام اين آيه راجع بمحرّمات است ، آنها حد ناميده شده است و ممانعت از نزديكى به آنها شده است . عبده : اين جمله ارشاد به احتياط در انجام وظيفه است از اين جهت بحدود چيزهاى ممنوع نبايد نزديك شد كه خطر اتّفاق حرام در آن هست مانند تفريح با زنان در حال روزه كه ممكن است موجب تحريك بر نامشروع شود . * ( لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ) * - 186 عبده : يعنى با اين جمله‌ها كه براى آنها گفتيم آماده مىشوند براى پرهيزكارى و دورى از هوى پرستى . روح البيان : در حديث است كه آدمى داراى مقام تقوا نمىشود مگر از نامشروع خوددارى كند سعدى گفته است : تو را آنكه چشم و دهان داد و گوش اگر عاقلى بر خلافش مكوش چو پاك آفريدت بهش باش و پاك كه ننگ است ناپاك رفتن به خاك مرو ، زير بار گنه اى پسر كه حمّال ، عاجز بود در سفر مكن عمر ، ضايع بافسوس و حيف كه فرصت عزيز است « و الوقت سيف » « 2 »

--> ( 1 ) يعنى ما با موسى سى شب ميعاد داشتيم و با ده شب ديگر آن را تكميل كرديم . ( 2 ) سيف : شمشير