و رشاد مؤمن بموجب تقدير ، در وقت خود انجام خواهد شد . ابو داود و ترمذى و ابن ماجه نقل كرده‌اند : سلمان فارسى گفت : پيغمبر ص فرمود : اگر بنده‌اى دست بدعا بردارد خدا نااميد برنمىگرداند و عبادة بن صامت گفت : پيغمبر ص فرمود : هر مسلمانى كه دعائى بكند ، يا خواسته‌اش را خدا ميدهد يا بدى از او دور مىكند و فرموده است : دعا پذيرفته مىشود اگر شتاب در آن نشود . * ( أُحِلَّ لَكُمْ ) * - 186 كشف الاسرار : تناسب فاصله شدن آيت قبل ميان اين آيه و آيات سابق كه همه براى دستور روزه است ممكن است اين باشد كه چون اعلام شد كه روزه و ياد خدا لازم است يادآورى كرد كه خدا اين گفته‌ها را مىشنود و مىپذيرد و بعد از آن بقيّه‌ى احكام روزه بيان شد . كشف نوشته است : در روزه چون شب درآمد و نيّت در دل آمد عقد روزه بسته شد هر چند كه تا وقت بام طعام و شراب خورد و عشرت كند او را از جمله‌ى روزه‌داران شمرند و ثواب وى هيچ چيز بنكاهد . آرى مقصود نه نان خوردن است مقصود آن است تا بنده در كمند دوستى افتد . پس طعام خوردن بهانه است و سحور دام دوستى را دانه است . اين همچنان است كه : موسى را « ليلة النّار » آتش نمودند آتش بهانه بود و كمند لطف در ميان آن تعبيه بود . ابر سياه برآمد و شب تاريك درآمد و با دعا صف در جستن آمد . بانگ گرگ برخاست و گله در رفتن آمد و اهل موسى در ناليدن آمد جهان همه تاريك شد و ظلمت فرو گرفته موسى بيطاقت شده و ز جان خويش بفرياد آمده كه : وقت است كنون اگر بخواهى بخشود چون كشته شوم دريغ كى دارد سود موسى آتشزنه برداشت سنگ زد بر آن و آتش نديد آنگه از دور آتشى بديد و آن همه آشوب بهانه بود و مقصود در ميان آن تعبيه بود .