نيست از اين جهت ميگويند : در الهامات پيغمبران است « الصّوم لي و انا جزائه » يعنى روزه براى من است و پاداش آن من هستم و چون بهترين نتايج اعمال نزديكى بحقّ است ، براى فهماندن اينكه پاداش روزه نزديكى و قرب بحقّ است بجمله‌ى « انا جزائه » گفته شده است يعنى ثواب اين عبادت خود من هستم و روزه‌دار من را مييابد و به من و اصل مىشود . 3 - در آيت 184 جمله‌ى « الَّذِي أُنْزِلَ فِيه الْقُرْآنُ » ظاهر معنى آيه اين است : روزه‌ى واجب شده در ماه رمضان است كه قرآن در آن نازل شده است ولى معلوم است كه قرآن بتدريج در مدّت بيست و سه سال نازل شده است . و مفسّرين در معنى اين جمله منقولاتى از پيشينيان دارند مثل ابن عباس و ديگران ولى آنچه به نظر ميرسد ميان ظاهر آيه با اينكه قرآن بتدريج نازل شده است مخالف نيست زيرا از كلمه‌ى القرآن مقصود همه‌ى آن نيست چون مسلَّم است كه موقع نزول اين آيه همه‌ى قرآن نازل نشده بود . پس ممكن است معنى چنين باشد ايّام روزه‌ى واجب شده بر شما ماه رمضان است كه اين حكم در قرآن نازل شده است و پيغمبر از پيش خود بر شما تكليفى معيّن نمىكند ليكن بهتر اين است كه معنى چنين باشد : ايّام روزه‌ى واجب شده بر شما ماه رمضان است كه آغاز نزول قرآن در آن ماه بوده است . امام فخر از محمّد بن اسحاق و ابن انبارى نقل كرده است كه آنها هم اين معنى را گفته‌اند فقطَّ يك اشكال در معنى دوّم است كه علماى شيعه معتقدند : بعثت پيغمبر در بيست و هفتم رجب بوده است و مشهور است كه بعثت بوسيله نزول سوره‌ى اقرء آغاز شده است پس بايستى نزول قرآن در بيست و هفتم رجب باشد نه در ماه رمضان ولى علماى غير شيعه ميگويند : نزول قرآن در ماه رمضان بوده است .