كه در اين نامه‌ى خداوندى ناسازگار شدند در ستيزه‌اى بوند كه بسى دور ز حق باشد . سخن مفسّرين : * ( ما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ ) * - 174 طبرى : يعنى آنچه از اين راه بدست ميآورند درون شكمشان نمىشود مگر كه آنها را به آتش برد و بهره‌شان از آن سرمايه ، دوزخ باشد . نيشابورى : يعنى بجهان ديگر خوراكشان آتش است كه سزاى كارهاى اين روزگار آنها است * ( وَلا يُكَلِّمُهُمُ اللَّه ) * - 174 طبرى : يعنى سخنى كه به درد آنها بخورد نمىشنوند چنان كه در آيت ديگر سخن گفتن در آن عالم با اين مردم را به اين جور گفته است : سگ شويد و سخن نگوئيد . * ( وَلا يُزَكِّيهِمْ ) * - 174 مجمع : 1 - يعنى پليدى كارشان هرگز پاك نمىشود 2 - تمجيد و تحسينشان نمىكنند . 3 - كارهاشان بمانند كار پاكان پذيرفته نمىشود . * ( وَلَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ) * - 174 فخر : در جمله اوّل اهانت است و جمله‌ى سوّم آزار و چون اهانت دشوارتر است جلوتر ذكر شده است ، و آيه دليل است بر حرمت كتمان و پوشيدن مطالب علمى . * ( أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى ) * - 175 فخر : چون خود مىدانستند كه گفتار پيغمبر حقّ است و اقرار بحقّ و اظهار حق بالاترين كارهاى نيك است و پوشاندن حقّ و خوددارى از راستى و اغفال مردم بزر - گترين گناهان است پس خود اقدام بمعامله‌اى كرده‌اند كه خريده‌اند گمراهى و آزار را