معنى لغات : « يَرْفَعُ » - از مصدر رفع بمعنى بالا بردن . « قواعد » - جمع قاعده پايه و اساس ساختمان . « أَرِنا » - از مصدر ارائه بمعنى نشان دادن . « مناسك » جمع منسك راه و طريقه‌ى عبادت و حقوق خدائى . « تاب » از مصدر توبه بمعنى آمرزش و تفضّل خداوند . « ابْعَثْ » از مصدر بعث بمعنى برانگيختن و فرستادن . « يُزَكِّيهِمْ » از مصدر تزكيه بمعنى پاكيزه كردن و اصلاح كردن . « اصْطَفى » از مصدر اصطفاء بمعنى برگزيدن و انتخاب كردن . « وَصَّى » - از مصدر توصيه بمعنى سفارش . « بني » جمع ابن بمعنى پسر كه بنينى بوده و نون جمع براى اضافه بتلفّظ نيامده است . « خَلَتْ » از مصدر خلو و خلاء بمعنى تهى و خالى شدن - كوچكردن . « كَسَبَتْ » از مصدر كسب بمعنى بچنگ آوردن - سود بردن . ترجمه : 127 اى محمّد به ياد دار آنگاه كه ابراهيم با فرزندش اسماعيل پايه‌هاى خانه‌ى كعبه را بالا ميبرد دعا كرد كه اى خداوند ما [ اين بنياد دين و تمدّن را ] از ما بپذير [ كه به راه خوب و شايسته بانجام رسانيم ] چون تو شنوائى و دانائى . 128 اى خدا بهر دوى ما كمك كن كه بتوانيم تسليم فرمانهاى تو باشيم و نتايج و فرزندان ما را مردمى تسليم و فرمانبردار كن و راه و رسم بندگى را بما نشان بده و از گناه گذشته‌ى ما درگذر كه آمرزش و مهربانى از تو باشد و بس . 129 اى خداى ما براى فرزندان ما پيغمبرى از خودشان برانگيز كه نشانه‌هاى يگانگى تو را به آنها بنماياند و بايشان كتاب و دانش بياموزد و از ناشايستها پاكشان گرداند كه بر اين همه تو چيره‌اى و توانااى و دانائى . جهت نزول : مجمع : روايت شده است كه عبد اللَّه بن سلام به دو برادرزاده‌ى خود سلمه و مهاجر