[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 125 تا 126 ] وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْناً وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَإِسْماعِيلَ أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ ( 125 ) وَإِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَه مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّه وَالْيَوْمِ الآخِرِ قالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُه قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّه إِلى عَذابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ( 126 ) معنى لغات : « مَثابَةً » جايگاه اجتماع و بازگشت مردم پس از پراكندگى و متفرّق شدن و سنگهاى جمع شده در سر چاه . « طائفين » جمع طائف يعنى دوره‌گرد و مردم مسافر . « مُصَلًّى » جايگاه نماز . « الْعاكِفِينَ » جمع عاكف يعنى در يك جا اقامت گزيده و مقيم در وطن خود . « امتّع » از مصدر تمتيع بمعنى بهره رساندن . « بِئْسَ » بد است . « مصير » عاقبت امر پايان كار جاى فراهم شدن آبها . ترجمه : 125 [ و نيز از سوابق ابراهيم و پيدايش كعبه بشما يادآورى مىكنيم كه ] : به ياد بداريد : ما قرار داديم اين خانه‌ى مكّه را جاى فراهم شدن مردم و توجه ملتها و آسودگى از جنگ و كشتار و [ بشكرانه‌ى اين نعمت و بپاس احترام ابراهيم ] از آن جاى كه ابراهيم بود نمازگاه بگزينيد و [ در آن نماز بگذاريد كه ] ما به ابراهيم و اسماعيل سفارش كرديم : اين خانه را پاكيزه بداريد براى مردم آنجا و مسافرينى كه ميآيند آنجا و نماز مىخوانند و طواف مىكنند و ركوع و سجود