« ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّه مُخْلِصِينَ لَه الدِّينَ « 1 » » و اخلاص معرفت را گفت : « إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ » « 2 » و در اخلاص اعمال حكايتى بيارند از سفيان عينيه كه او را رفيقى بود و با وى برادرى گرفته بود و آن رفيق را يسارى بود و نعمتى كه درويشان را بدان نواختى و صدقه‌ها دادى و نيز متعبّد بود . از دنيا بيرون شد مردى از شام آمد و دعوى كرد كه مرا بنزديك وى امانتى بود قدر هزار دينار . وارثان گفتند ما ندانيم . سفيان عينيه آن مرد را گفت كه تو را شب نيمه‌ى شعبان بچاه زمزم بايد شد و او را از آن جايگاه بر خواندن تا تو را خبر كند كه امانت كجا نهاده است كه در خبر مصطفى آمده است كه ارواح مؤمنان و شهيدان و صالحان آن شب در چاه زمزم حاضر آيند آن مرد برفت و او را از چاه زمزم خواند جواب نيافت پيش سفيان باز آمد گفت خواندم و جواب نشنيدم . سفيان گفت مگر او را برگردانيدند از اين چاه بچاه برهوت اندر حضرموت آنجا كه ارواح اشقيا در اين شب مجتمع شوند . آن مرد ديگر سال به حضرموت شد و شب نيمه‌ى شعبان او را از آن چاه برخواند . جواب داد و نشانه‌ى جاى امانت از او درخواست و امانت بوى باز رسيد . و سفيان او را گفته بود كه بپرس از حال و قصه‌ى وى و بچه جهت خدا او را به اين جا برگرداند با عبادت و روزه‌ى او و صدقات كه او مىداد پس گفت سفيان را از من سلام برسان و بگو : ريا ، ريا ، برگرداند مرا اينجا . او گفت كه آمدم بر سفيان و پيغام را رساندم سفيان گريه‌ى سختى كرد و گفت هيچ كار نيك را خدا قبول نمىكند مگر كه با اخلاص براى خدا باشد . و باز او نوشته است : گفته‌اند : اسلام درين آيت بمعنى تفويض است و وجه بمعنى امر يعنى « من فوّض امره الى اللَّه » معنى آن است كه در بهشت آنكس شود كه كار با خداوند كار گذارد . و هم او نوشته است : پيغمبر ص فرمود : احسان آنست كه خداى را پرستى چنان كه

--> ( 1 ) ( مأمور هستند كه با اخلاص عبادت كنند ) ( 2 ) ( ما آنها را صاف و راست قرار داديم بواسطه خلوص و پاكيزگى دلشان )