( سخن مفسّرين ) : * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ) * - 106 ابو الفتوح : مفسّرين نوشته‌اند : آنچه در قرآن « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا » گفته شده است روى سخن با اهل مدينه است و آنچه « يا أَيُّهَا النَّاسُ » است با مردم مكّه گفته شده است اين جمله عنايتى است به مسلمانان چون در تورات با بنى اسرائيل « ايّها المساكين » خطاب شده است . ابو الفتوح نوشته است : در حكايت الصّالحين مىگويد : كه مردى بود نام او حسين بن زاوان . مجلس وعظ داشتى و عجوزه‌اى بود نام او مسكنة الطَّوافيّة مجلس او رها نكردى يك دو نوبت بگذشت كه حاضر نمىآمد . واعظ گفت آن عجوزه كجا است ؟ گفتند بيمار است چون فرود آمد گفت : برويم او را عيادت كنيم برفت و جماعتى با او . چون ببالين او درآمد او را در حال خود « 1 » يافت بر بالين او ساعتى بنشست و مىگريست او را ديد كه لب مىجنبانيد و چيزى مىگفت . گوش بنزديك لب او برد او مىگفت : كار كرديم بسر آمد . رنج برديم ببر آمد . دوست جستيم خبر آمد . واعظ گفت عجوزه آگاه است و مىداند تا كجا مىرود . آنكه دمى چند برآورد و جان بداد . عيسى بن زاوان به كار او قيام كرد و او را دفن كرد و چون شب درآمد و بخفت او را در خواب ديد كه مىآيد تاج كرامت بر سر نهاده و حلَّه‌هاى بهشت پوشيده گفت اى مسكنة اين توئى ؟ گفت بلى و ليكن نگر تا مرا ديگر مسكنة نخوانى كه « ذهبت المسكنة و جاءت المملكة « 2 » » و نيز رازى نوشته است : عبد اللَّه عباس مىگويد كه خداى تعالى هيچ جايگاه در قرآن نگفت « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا » الَّا أمير المؤمنين على ( ع ) رئيس و شريف ايشان بود .

--> ( 1 ) يعنى دم آخر جان دادن ( 2 ) درويشى رفت و پادشاهى و مملكت آمد .