اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ - مجمع : قرائت نيكو اين است كه ياى نعمتى مفتوح تلفّظ شود و همزه‌ى التى ساقط شود . و در كلماتى كه منادى شده است اسقاط يا را لازم مىدانند مثل ( يا عِبادِيَ الَّذِينَ ) كه ياى عبادى را تلفّظ نمىكند . و در مثل ( فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ ) چون كلمه‌ى ( عبادى ) آخر آيه است و براى قافيه‌ى آخر آيه كه فاصله است و قطع كلام از آيه‌ى بعد يا را تلفّظ نمىكنند از اين جهت در ( فَبَشِّرْ عِبادِ ) اگر چه بعد از حرف ندا نيست . ولى چون آخر آيه است يا را ساقط مىكنند نعمت را معنى كرده‌اند رساندن خوشى و سود به ديگرى فقطَّ براى نيكوكارى . طبرى : مقصود از نعمت بر بنى اسرائيل پيدايش پيغمبران از نژاد آنها بوده است و نجات از فرعون و نيز در مدّتى كه از مصر خارج شدند و سرگردان بودند خداوند به آنها غذا از منّ و سلوى داد و ابر بر سرشان مىانداخت و سنگى براى آنها فرستاد كه در روز از آن آب برمىداشتند و شب مانند استوانه‌ى نور براى آنها روشنى مىداد . تفسير عبده : اختصاص بنى اسرائيل به اين خطاب براى آن بود كه داراى قديمىترين كتاب آسمانى و دين توحيد بودند و ممكن بود كه نصارى بپيروى آنها اسلام پذيرند . روح البيان : اينجا لطيفه‌اى گفته‌اند كه بنى اسرائيل بنده‌ى نعمت هستند و مادى از اينجهت در خطاب به آنها گفته شده است * ( ( اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ ) ) * امّا مسلمين بنده‌ى خدا هستند و بلند همّت در خطاب به آنها گفته شده است ( فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ ) .