عليه السّلام كه او ذكر كرد و ياد كوفه ميكرد و ميفرمود عنقريب باشد كه كوفه روزگارى از مؤمنان خالى گردد و علم و دانش در آن ناپديد شود چنانچ مار كه در سوراخ رود و پنهان شود و از وى اثر نماند و علم و دانش بشهرى كه آن را قم گويند ظاهر شود و روشن گردد و معدن اهل علم و فضل شود كه بر روى زمين هيچ مستضعفى و سست دينى بنماند تا غايت كه زنان پرده نشين در پرده ها بعلم امامت و ولايت عالم گردند و اين حكم بديشان برسد و اين معنى بنزديك غيبت و ناپديد شدن حجّة الله بود پس حقّ سبحانه و تعالى قم را و اهل قم را قايم مقام و حجت گرداند بر خلق او و اگر نه چنين بودى زمين و هر چه بر روى اوست به خود فرو بردى و خلايق را بر يك ديگر حجّت بنماندى همچنين علم و دانش از قم بديگر شهرها و ولايت فايض و منتشر گردد تا بمشرق و مغرب برسد چون حال بدين نوع باشد حجّت خداى عزّ و جلّ بر خلق او مؤكّد گردد تا غايت كه بر روى زمين هيچكس نباشد كه از قم اين علم به دو نرسد و به دو نرسانند پس بنزديك آن حجّت خداى عزّ و جلّ ظاهر شود يعنى قايم آل محمّد و بر همهء خلق واجب و لازم بود كه بطاعت وى يعنى محمد مهدى مسارعت و مبادرت نمايند چون قايم آل محمّد ظاهر گردد و سبب نعمت و عذاب و سخط حقّ عزّ اسمه بود بر خلايق عالم زيرا كه حقّ عزّ و علا خلق خود را عذاب نكند و از ايشان انتقام نكشد الَّا پس از انكار كردن ايشان كسى را كه او حجت خدا باشد بر ايشان و الله اعلم ، و ايضا روايتست كه او گفت حديث كرد مرا ابو مقاتل سبل ديلمى نقيب رى كه شنيدم از ابى الحسن على بن محمد عليه السّلام كه او فرمود قم را از براى آن قم نام نهاده‌اند كه آن از طوفان نوح عليه السّلام بحمايت بوده است و محفوظ و مصون و قم قطعه ايست از بيت المقدس و در ايام طوفان نوح بدين مقام رسيده است كه امروز قم است اينجا مقام كرد و به ايستاد و اين زمين را بقم نام نهادند ، همچنين ابو مقاتل گويد كه از ابى الحسن على بن محمد عليهما السلام شنيدم كه شب معراج كه رسول صلَّى الله عليه و آله و سلَّم را به آسمان بردند در آسمان چهارم نظر كرد بقبّه اى از نور كه آن را چهار ركن بود به چهار در گوئيا استبرق سبز بود از خرّمى و سبزى و پاكى و تازگى چون نظر صايب محمد رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم بر آن قبّه آمد فرمود كه اى