اثقال النّجاسات ، و استفراغ الكثيفات و القذر فيها . حضرت امام صادق عليه السّلام مىفرمايد كه : نام نهاده شده است مبرز به مستراح ، از جهت استراحت نفسها از ثقل نجاستها و خالى شدن كثافتها در آن جا . و المؤمن يعتبر بها عندها ، انّ الخالص من حطام الدّنيا كذلك يصير عاقبتها ، فيستريح بالعدول عنها و تركها ، و يفرّغ نفسه و قلبه عن شغلها ، و يستنكف عن جمعها و أخذها استنكافه عن النّجاسة و الغائط و القذر . يعنى : مؤمن را سزاوار و لايق است كه در مبرز ، در وقت دفع شدن فضله به چشم عبرت نظر كند و به نفس خود خطاب كند و بگويد كه : اى نفس ، زبده و خلاصهء لذّتهاى دنيا ، عاقبت اين است كه تا از تو دفع نمىشود ، در آزار و زحمتى ، و به اين عفونت است كه مشاهده مىكنى . و هر گاه خلاصهء لذّات دنيا ، نتيجه اش اين باشد ، كى دنيا قابل اين همه زحمت است كه در تحصيل او و جمع او ، كس به خود راه دهد ؟ ! و عزيزترين سرمايهء خود را كه عمر است ، از براى او تلف كند ؟ ! مىفرمايد كه : مؤمن هر گاه در مثل اين اوقات خود ، به خود فكر كند ، رفته رفته دوستى دنيا و جمع دنيا و علاقه به آن ، در نظر او كم وقع و بى اعتبار مىشود ، و شغل خود را از او قطع مىكند ، و ديگر متوجّه او نمىشود و ننگش مىآيد كه پيرامون او بگردد و او را جمع كند ، مثل ننگ داشتن از جمع كردن نجاست . و حديث است كه : در وقت دفع براز ، فرشته‌اى گردن او را كج مىكند ، تا نگاه به براز خود كند و ببيند و بداند كه : چه بوده و چه شده است ، از اين جهت در آن وقت خواندن : « اللَّهمّ ارزقني الحلال و جنّبنى الحرام » ، سنّت است . و يتفكَّر في نفسه المكرّمة في حال كيف يصير دليله في حال ، و يعلم انّ التّمسّك بالقناعة و التّقوى يورث له راحة الدّارين . يعنى : نفسى كه في الجملة صفا و جلا دارد ، بسا باشد كه از حالت خسيس ،