است كه موجود محتاج به طعامي كه مجذوب ومدفوع است شايستهء عبادت نيست . ب : اعتقاد به اين كه عيسى كلمه بود ، وكلمه خدا بود وآن كلمه كه خدا بود در اين جهان آمد وجسم شد ، ونان شد ، وبا گوشت وخون پيروان خود متحد شد ، ونخستين معجزه اى كه از أو سر زد ، آن بود كه آب را شراب كرد ، وكسى كه براي تكميل عقول آمده ، اعجاز أو موجب مستى وزوال عقل شد ، آيا با كدام عقل ومنطق سازگار است ؟ ! ج : از طرفي عيسى را خدا دانستند ، واز طرفي در كتاب دوم سموئيل باب يازدهم نسبت زنا با زن شوهردار به داوود پيغمبر دادند ، كه داوود با آن زن زنا كرد وزن از أو آبستن شد ، سپس شوهر أو را به جنگ فرستاد وبه فرمانده ء سپاه نوشت كه شوهر آن زن را در مقدمهء جنگ سخت بگذاريد ، واز عقبش پس برويد ، تا زده شده بميرد ، وبه اين وسيله زن أو را به خانهء خود آورد ، ونسب عيسى را در إنجيل متى باب أول به اين ازدواج رساندند ، وداوود پيغمبر وصاحب كتاب زبور را به چنين جنايتي متهم كردند . هدايت قرآن بود كه خداوند عالم را از اين أوهام تنزيه ، واعتقاد به عيسى بن مريم را از تفريط كساني كه أو را فرزند زنا دانستند ، وافراط كساني كه أو را فرزند خدا دانستند تقديس كرد ، وفرمود : ( واذكر في الكتب مريم إذ انتبذت من أهلها مكانا شرقيا ) ( 1 ) ، تا آن جا كه فرمود : ( قال إني عبد الله ءاتنى الكتب وجعلني نبيا ) ( 2 ) وقداست داوود را به آن جا رساند كه فرمود : ( يداود إنا جعلنك خليفة في الأرض ) ( 3 ) وبه پيغمبر خاتم فرمود : ( إصبر على ما يقولون واذكر عبدنا داود ذا الأيد إنه أواب ) . ( 4 )

--> 1 . سوره ء مريم ، آيهء 16 ( وياد كن در كتاب مريم را آنگاه كه مكاني دور از أهل خود در ناحيهء شرقي بر گرفت ) 2 . سوره ء مريم ، آيهء 30 ( گفت همانا من بنده ء خدا هستم داد مرا كتاب وقرار داد مرا پيغمبر ) 3 . سوره ء ص ، آية 26 ( اى داوود همانا ما تو را در زمين خليفه قرار داديم ) 4 . سوره ء ص ، آيهء 17 ( صبر كن بر آنچه مى گويند وياد كن بنده ء ما را داوود صاحب قدرت ، كه همانا أو بسيار رجوع كننده به ما بود )