مى داند بايد رو به قبله سر ببرد ، اگر عمدا حيوان را رو به قبله نكند حيوان حرام مى شود ، ولى اگر فراموش كند ، يا مسأله را نداند ، يا قبله را اشتباه كند ، يا نداند قبله كدام طرف است ، يا نتواند حيوان را رو به قبله كند وناچار از تذكيهء آن باشد ، اشكال ندارد . ( چهارم ) وقتي مى خواهد سر حيوان را ببرد ، يا كارد به گلويش بگذارد به نيت سربريدن ، نام خدا را ببرد ، وهمين قدر كه بگويد " بسم الله " ، يا " الله أكبر " ومانند آن از أذكار كفايت مى كند ، بلكه گفتن " الله " تنها هم كافيست ، واگر بدون قصد سربريدن نام خدا را ببرد ، آن حيوان پاك نمى شود وگوشت آن هم حرام است ، ولى اگر از روى فراموشى نام خدا را نبرد ، اشكال ندارد ، واحتياط مستحب آن است كه هر وقت يادش بيايد نام خدا را ببرد وبگويد : " بسم الله على أوله و [ على ] آخره " . ( پنجم ) حيوان بعد از سربريدن حركتي بكند ، اگرچه مثلا چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين زند ، واين حكم در صورتي است كه زنده بودن آن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد ، واگر نه لزومى ندارد ، ونيز واجب است كه به اندازه ء معمول ومتعارف نسبت به آن حيوان خون از بدنش بيرون آيد . ( ششم ) آن كه بنابر احتياط واجب سر حيوان را در غير پرندگان پيش از بيرون آمدن روح از بدنش جدا نكند ، بلكه خود اين كار حتى در پرندگان محل اشكال است ، ولى اگر از روى غفلت يا به جهت تيزى چاقو سر جدا شود اشكال ندارد . وهمچنين بنا بر احتياط واجب رگ سفيدى را كه از مهره هاى گردن تا دم حيوان امتداد دارد وآن را نخاع مى گويند ، عمدا قطع نكند . ( هفتم ) آن كه بنابر احتياط واجب كشتن از مذبح باشد واز قفا نباشد وهمچنين بنابر احتياط واجب جايز نيست كارد را زير رگها فرو نموده وبه طرف جلو آنها را قطع كند .