از دو طلب خود را از فلانى بگير ) وآن را معين نكند ، حواله صحيح نيست . مسأله 2347 - اگر بدهى واقعا معين باشد ولى بدهكار وطلبكار در موقع حواله دادن مقدار يا جنس آن را ندانند ، حواله صحيح است ، مثلا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد وپيش از ديدن دفتر حواله بدهد وبعد دفتر را ببيند وبه طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، حواله صحيح است . مسأله 2348 - طلبكار مى تواند حواله را قبول نكند ، اگرچه كسى كه به أو حواله شده فقير نباشد ودر پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد . مسأله 2349 - اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست ، حواله را قبول كند ، پيش از پرداختن حواله نمى تواند مقدار حواله را از حواله دهنده مطالبه كند ، واگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند ، كسى كه حواله را قبول كرده ، فقط همان مقدار را مى تواند از حواله دهنده مطالبه نمايد . مسأله 2350 - بعد از آن كه حواله محقق شد ، حواله دهنده وكسى كه به أو حواله شده نمى توانند حواله را به هم بزنند ، وهر گاه كسى كه به أو حواله شده در موقع حواله فقير نباشد ، اگرچه بعد فقير شود طلبكار هم نمى تواند حواله را به هم بزند ، وهمچنين است اگر موقع حواله فقير باشد وطلبكار بداند كه فقير است ، ولى اگر نداند فقير است وبعد بفهمد مالدار شده طلبكار مى تواند حواله را به هم بزند وطلب خود را از حواله دهنده بگيرد . مسأله 2351 - اگر بدهكار وطلبكار وكسى كه به أو حواله شده - در صورتي كه قبول أو در صحت حواله معتبر باشد ، مثل اين كه به حواله دهنده بدهكار نباشد - يا يكى از آنان براي خود حق به هم زدن حواله را قرار دهد ، مطابق قرارى كه گذاشته اند مى تواند حواله را به هم بزند . مسأله 2352 - اگر حواله دهنده خودش طلب طلبكار را بدهد ، چنانچه به در خواست كسى كه به أو حواله شده ومديون حواله دهنده بوده داده است ، مى تواند چيزى را كه داده از أو بگيرد ، واگر بدون در خواست أو داده ، يا اين كه أو مديون حواله دهنده نبوده ، نمى تواند چيزى را كه داده از أو مطالبه نمايد .