" احكام صلح " مسأله 2188 - صلح آن است كه انسان با ديگرى سازش كند كه مقدارى مال يا منفعت مال خود را ملك أو كند يا اباحه كند ، يا از طلب يا حق خود بگذرد كه أو هم در عوض مقدارى از مال يا منفعت مال خود را به أو واگذار يا اباحه نمايد ، يا از طلب يا حقي كه دارد بگذرد ، وصلح بر آنچه گذشت بدون آن كه در مقابل أصلا عوضى باشد محل اشكال است . مسأله 2189 - در عقد صلح هر يك از دو طرف بايد عاقل وبالغ باشد ، وبايد قصد صلح داشته وكسى أو را به ناحق اكراه نكرده باشد ، واگر اكراه شدند وبعد راضى شدند صلح نافذ است ، وسفيه وممنوع از تصرف از طرف حاكم شرع به واسطهء افلاس نباشد . مسأله 2190 - لازم نيست صيغهء صلح به عربى خوانده شود ، بلكه با هر لفظي كه بفهماند با هم صلح وسازش كرده اند صحيح است ، وهمچنين به معاطات ، بلكه به دادن از يك طرف وگرفتن از طرف ديگر به قصد صلح محقق مى شود . مسأله 2191 - اگر كسى گوسفندهاى خود را به چوپان بدهد كه مثلا يك سال نگهدارى كند واز شير آن استفاده نمايد ومقدارى روغن بدهد ، چنانچه شير گوسفند را در مقابل زحمتهاى چوپان وروغنى كه از غير شير گوسفند به عمل آمده باشد صلح كند ، اشكال ندارد ، بلكه اگر گوسفند را يك سأله به چوپان اجاره دهد كه از شير آن استفاده كند ودر عوض مقدار معينى روغن كه از غير شير گوسفند به عمل آمده باشد بدهد ، نيز اشكال ندارد . مسأله 2192 - اگر كسى بخواهد طلب يا حق خود را به ديگرى صلح كند ، در