پشت سر هم از أو قضا شده وأولى آنها را نمى داند ، براي يقين به حصول ترتيب ده نماز به ترتيب قضا كند ، وهمين طور براي هر يك نمازى كه به نمازهاى قضاى أو اضافه مى شود ، در صورتي كه پشت سر هم قضا شده باشد ، يك نماز بر مقدارى كه گفته شد اضافه نمايد تا يقين به حصول ترتيب پيدا شود . مسأله 1390 - كسى كه مى داند نمازهاى پنجگانهء أو هر كدام از يك روز قضا شده وترتيب آنها را نمى داند ، بهتر اين است كه نماز پنج شبانه روز را بخواند ، واگر شش نماز از شش روز از أو قضا شده نماز شش شبانه روز را بخواند ، وهمچنين براي هر نمازى كه به نمازهاى قضاى أو اضافه شود ، يك شبانه روز بيشتر بخواند ، وبه اين كيفيت يقين پيدا مى كند كه به ترتيبي كه قضا شده به جا آورده است . مثلا اگر هفت نماز از هفت روز نخوانده باشد ، نماز هفت شبانه روز را قضا نمايد ، وكفايت مى كند براي هر روزى ، اگر در حضر وآن چه در حكم آن است فوت شده باشد ، يك نماز دو ركعتي ويك نماز سه ركعتي ويك نماز چهار ركعتي مردد بين ظهر وعصر وعشاء به جا آورد ، واگر در سفر فوت شده باشد ، يك نماز دو ركعتي مردد بين صبح وظهر وعصر وعشاء ويك نماز سه ركعتي به جا آورد . مسأله 1391 - كسى كه مثلا چند نماز صبح يا چند نماز ظهر از أو قضا شده وشماره ء آنها را نمى داند يا فراموش كرده - مثلا نمى داند كه سه يا چهار يا پنج نماز بوده - چنانچه مقدار كمتر را بخواند كافيست ، ولى احتياط مستحب اين است كه به قدرى نماز بخواند كه يقين كند تمام آنها را خوانده است ، مخصوصا در صورتي كه يقين به مقدار داشته وبعد از آن مقدار را فراموش كرده باشد . مسأله 1392 - كسى كه فقط يك نماز قضا از روزهاى پيش دارد ، احتياط مستحب اين است كه - در صورت امكان - أول آن را بخواند ، بعد مشغول نماز آن روز شود ، ونيز اگر از روزهاى پيش نماز قضا ندارد ولى يك نماز يا بيشتر از همان روز از أو قضا شده است ، مستحب است كه - در صورت امكان - نماز قضاى آن