مسأله 1239 - اگر در نماز احتياط چيزى كه ركن نيست سهوا كم يا زياد شود ، سجده ء سهو ندارد ، مگر آنچه كه در مسألهء " 1241 " مى آيد . مسأله 1240 - اگر بعد از سلام نماز احتياط شك كند كه يكى از اجزاء يا شرايط آن را به جا آورده يا نه ، به شك خود اعتنا نكند . مسأله 1241 - اگر در نماز احتياط ، تشهد يا يك سجده را فراموش كند ودر جاى خود تداركش ممكن نباشد ، بايد بعد از سلام نماز ، اگر تشهد را فراموش كرده ، بنابر احتياط مستحب آن را قضا نمايد ، وبايد دو سجده ء سهو به جا آورد ، واگر سجده را فراموش كرده ، بايد آن را قضا نمايد . مسأله 1242 - اگر نماز احتياط وقضاى يك سجده يا قضاى يك تشهد يا دو سجده ء سهو بر أو واجب شود ، بايد أول نماز احتياط را به جا آورد . مسأله 1243 - حكم گمان در نماز نسبت به ركعات مثل حكم يقين است ، مثلا اگر نداند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت وگمان داشته باشد كه دو ركعت خوانده ، بنا مى گذارد كه دو ركعت است ، واگر در نماز چهار ركعتي گمان دارد كه چهار ركعت خوانده ، نبايد نماز احتياط بخواند ، واما نسبت به افعال ، گمان حكم شك را دارد ، پس اگر گمان دارد ركوع كرده ، در صورتي كه داخل سجده نشده است ، بايد آن را به جا آورد ، واگر گمان دارد حمد را نخوانده ، چنانچه در سوره داخل شده باشد ، اعتنا به گمان ننمايد ونمازش صحيح است . مسأله 1244 - حكم شك وسهو وگمان در نمازهاى واجب يوميه ونمازهاى واجب ديگر فرق ندارد ، مثلا اگر در نماز آيات شك كند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت ، چون شك أو در نماز دو ركعتي است نمازش باطل مى شود ، واگر گمان داشته باشد كه دو ركعت يا يك ركعت خوانده است ، بر طبق گمان خود نماز را تمام مى نمايد .