نجس بودن آن جا نبوده ، وضوى أو باطل است ، واگر مى داند يا احتمال مى دهد كه ملتفت بوده وضوى أو صحيح است ، ودر هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد . مسأله 285 - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمى آيد وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد بعد از شستن اجزاى سالم آن عضو با رعايت ترتيب - بر طبق آنچه كه در وضو مسألهء " 249 " گذشت - موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى فرو برد وقدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ودست خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پايين به قصد شستن وضويى بكشد تا آب بر آن جارى شود ، وبعد بقيهء وضو را انجام دهد با مراعاة اين كه مسح به آب كف دست واقع شود . " شرط هفتم " آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد . مسأله 286 - هرگاه وقت به قدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى شود ، بايد تيمم كند ، ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد . مسأله 287 - كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد آن كه وضو مستحب است ، يا براي امر مستحبى كه وضو براي آن تشريع شده مثل خواندن قرآن وضو بگيرد ، صحيح است ، واگر قصد كند براي خواندن آن نماز به نحوى كه اگر امر به نماز با وضو نباشد قصد وضو نداشته باشد ، آن وضو باطل است . " شرط هشتم " آن كه به قصد قربت وبا اخلاص وضو بگيرد ، ومراد از قصد قربت اين است كه عمل را به قصد آنچه كه آن را به خداوند متعال اضافه مى دهد ، مانند انجام فرمان خداوند ومحبوبيت براي أو انجام دهد . مسأله 288 - لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ، بلكه اگر تمام افعال وضو را به داعى الهى به جا آورد ، كفايت مى كند . " شرط نهم " آن كه وضو را به ترتيبي كه بيان شد به جا آورد ، يعنى أول صورت وبعد دست راست وبعد دست چپ را بشويد وبعد از آن سر وبعد پاها را مسح