كرده نجس شود ، وضو صحيح است . ( مسأله 283 ) : اگر غير از أعضاء وضو جائى از بدن نجس باشد وضو صحيح است . ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط مستحب آنست كه أول آن را تطهير كند وبعد وضو بگيرد . ( مسأله 284 ) : اگر يكى از أعضاء وضو نجس باشد وبعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، وضو صحيح است ولى جائى را كه نجس بوده بايد آب بكشد . ( مسأله 285 ) : اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمىآيد ، وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد بعد از شستن اجزاء صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى فرو برد ، وقدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ، وانگشت خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود ووضو صحيح است . ( ( شرط هفتم ) ) : آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد . ( مسأله 286 ) : هر گاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ، ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد . ( مسأله 287 ) : كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد قربت يا براي كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است ، وهم چنين اگر براي خواندن آن نماز وضو بگيرد مگر آن كه قصد قربت براي أو حاصل نشود . ( ( شرط هشتم ) ) : آن كه به قصد قربت يعنى براي خواست خداوند عالم وضو بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است .