است بردارد ، بعد بفهمد مال خودش نبوده ، احكامى كه در مسائل گذشته گفته شد بر أو جارى است . ( مسأله 2585 ) : چيزى را كه پيدا كرده بايد بطورى اعلان كند ، كه اگر صاحب آن بشنود احتمال معتنا به دهد ، كه آن چيز مال أو است . واين امر بحسب اختلاف موارد فرق مىكند ، مثلا گاهى همين قدر كافى است كه بگويد ( چيزى پيدا كرده‌ام ) ، ولى در بعضي موارد بايد جنس آن را نيز تعيين كند مثلا بگويد ( قطعه‌اى طلا پيدا كرده‌ام ) ودر بعضي موارد بايد بعضي از خصوصيات را اضافه كند ، مثلا بگويد : ( گوشواره‌اى طلا پيدا كرده‌ام ) ولى در هر صورت بايد تمام خصوصيات را نگويد تا متعين نشود . ( مسأله 2586 ) : اگر كسى چيزى را پيدا كند ، وديگرى بگويد مال من است ونشانه‌هاى آن را بگويد ، در صورتي بايد به أو بدهد كه اطمينان داشته باشد ، مال أو است ولازم نيست نشانه‌هائى را كه بيشتر أوقات صاحب مال هم ملتفت آنها نيست بگويد . ( مسأله 2587 ) : اگر قيمت چيزى كه پيدا كرده به يك درهم برسد ، چنانچه اعلان نكند ودر مسجد ، يا جاى ديگرى كه محل اجتماع مردم است بگذارد ، وآن چيز از بين برود ، يا ديگرى آن را بردارد ، كسى كه آن را پيدا كرده ضامن است . ( مسأله 2588 ) : هر گاه چيزى را پيدا كند كه تا يك سال نمىماند ، بايد تا آخرين زماني كه باقي مىماند - البتة با حفظ تمام خصوصياتى كه در قيمتش دخالت دارند - آن را حفظ كند واحتياط لازم آنست كه در طي اين مدت أو را اعلان كند وچنانچه صاحبش پيدا نشد ، بايد با اجازه حاكم شرع يا وكيل أو - بنابر احتياط - قيمت آن را معين كند وبفروشد وپولش را نگهدارد واعلان را ادامه دهد واگر تا يك سال صاحبش پيدا نشد بايد به آنچه در مسأله ( 2577 )