دو طلب خود را از فلانى بگير وآن را معين نكند حواله درست نيست . ( مسأله 2303 ) : اگر بدهى واقعا معين باشد ، ولى بدهكار وطلبكار در موقع حواله دادن ، مقدار آن يا جنس آن را ندانند حواله صحيح است ، مثلا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد وپيش از ديدن دفتر حواله بدهد وبعد دفتر را ببيند وبه طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، حواله صحيح مىباشد . ( مسأله 2304 ) : طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند ، اگر چه كسى كه به أو حواله شده پول دار باشد ودر پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد . ( مسأله 2305 ) : اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست ، حواله را قبول كند اظهر آنست كه پيش از پرداختن حواله هم مىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده مطالبه كند ، مگر آن كه طلبي كه به أو حواله شده با مدت باشد ومدت أو هنوز بسر نيامده باشد كه در اين صورت أو نمىتواند پيش از تمام شدن مدت مقدار حواله را از حواله دهنده مطالبه نمايد هر چند كه آن را پرداخت كرده باشد ، وهمچنين اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند ، أو فقط همان مقدار را مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد . ( مسأله 2306 ) : بعد از آن كه حواله درست شد ، حواله دهنده وكسى كه به أو حواله شده ، نمىتوانند حواله را به هم بزنند ، وهر گاه كسى كه به أو حواله شده در موقع حواله فقير نباشد ، اگر چه بعدا فقير شود ، طلبكار هم نمىتواند حواله را به هم بزند ، وهمچنين است اگر موقع حواله فقير باشد ، وطلبكار بداند كه فقير است ، ولى اگر نداند كه فقير است وبعد بفهمد ، اگر در آن وقت مالدار نشده باشد ، طلبكار مىتواند حواله را به هم بزند وطلب خود را از حواله دهنده بگيرد ولى اگر مالدار شده باشد ، معلوم نيست بتواند معامله را به هم بزند . ( مسأله 2307 ) : اگر بدهكار وطلبكار وكسى كه به أو حواله شده يا يكى از آنان براي خود حق به هم زدن معامله را قرار دهند ، مطابق قرارى كه گذاشته‌اند