دهد ، وكسى هم كه أو را أجير كرده اجرت را به أو بدهكار مىشود ، ولى در جعاله اگر چه عامل شخص معين باشد ، مىتواند مشغول عمل نشود ، وتا عمل را انجام ندهد جاعل بدهكار نمىشود . ( مسأله 2227 ) : جاعل بايد بالغ وعاقل باشد واز روى قصد واختيار قرارداد كند وشرعا بتواند در مال خود تصرف نمايد ، بنابر اين جعاله آدم سفيه - كسى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند - صحيح نيست وهمچنين جعاله مفلس در آن قسم از اموالش كه حق تصرف در آنها را ندارد صحيح نمىباشد . ( مسأله 2228 ) : كارى را كه ( ( جاعل ) ) مىگويد براي أو انجام دهند ، بايد حرام يا بىفائده يا از واجباتى كه شرعا لازم است مجانا آورده شود نباشد ، پس اگر بگويد هر كس شراب بخورد ، يا در شب بدون مقصد عقلائي بجاى تاريكى برود يا نماز واجب خود را بخواند ده تومان به أو مىدهم ( ( جعاله ) ) صحيح نيست . ( مسأله 2229 ) : مالي را كه قرار مىگذارند ، لازم نيست با ذكر تمام خصوصيات معين شود ، بلكه اگر بطورى نزد عامل معلوم باشد ، كه اقدام أو براي انجام آن كار سفاهت محسوب نشود ، كافى است مثلا اگر جاعل بگويد ، اين مال را هر مقدارى بيش از ده تومان فروختى زيادى آن براي تو باشد ، جعاله صحيح است ، وهمچنين اگر بگويد ، هر كس أسب مرا پيدا كند نصف أو را به خودش مىدهم يا ده من گندم به أو مىدهم جعاله نيز صحيح است . ( مسأله 2230 ) : اگر مزد كار كاملا مبهم باشد ، مثل جاعل بگويد ، هر كس بچه مرا پيدا كند پولى به أو مىدهم ، ومقدار آن را معين نكند ، چنانچه كسى آن عمل را انجام دهد ، بايد مزد أو را به مقدارى كه كار أو در نظر مردم ارزش دارد بدهد .