( مسأله 1849 ) : به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است ، اگر انسان يقين يا اطمينان به خلاف نداشته باشد ، مىشود خمس داد . ( مسأله 1850 ) : كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد به أو خمس بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند ، ولى اگر مخارج ديگران بر آن زن واجب باشد ، ونتواند مخارج آنان را بدهد ، جائز است انسان خمسش را به آن زن بدهد ، كه به مصرف آنان برساند ، وهم چنين است دادن خمس به أو كه در نفقات غير واجبه‌اش صرف نمايد . ( مسأله 1851 ) : اگر مخارج سيد يا سيده‌اى كه زن انسان نيست بر انسان واجب باشد ، بنابر احتياط واجب ، نمىتواند خوراك وپوشاك وسائر نفقات واجبه أو را از خمس بدهد ولى اگر مقدارى خمس به أو بدهد كه به مصرف ديگرى ( ( غير از نفقات واجبه ) ) برساند مانعى ندارد . ( مسأله 1852 ) : به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است وأو نمىتواند مخارج آن سيد را بدهد يا دارد ونمىدهد مىشود خمس داد . ( مسأله 1853 ) : احتياط واجب آنست كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيد فقير خمس ندهند . ( مسأله 1854 ) : اگر در شهر انسان سيد مستحقي نباشد ، ويقين يا اطمينان داشته باشد كه بعدا نيز پيدا نمىشود ، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن نباشد ، بايد خمس را به شهر ديگر ببرد وبه مستحق برساند ، ومىتواند مخارج بردن آن را از خمس بردارد ، واگر خمس از بين برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده ، بايد عوض آن را بدهد ، واگر كوتاهى نكرده ، چيزى بر أو واجب نيست . ( مسأله 1855 ) : هر گاه در شهر خودش مستحقي نباشد ، اگر چه يقين يا اطمينان داشته باشد ، كه پيدا مىشود ونگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق