( مسأله 1285 ) : كسى كه يقين دارد سفر أو هشت فرسخ است ، اگر نماز را شكسته بخواند ، وبعد بفهمد كه هشت فرسخ نبوده ، بايد آن را چهار ركعتي بجا آورد ، واگر وقت گذشته قضا نمايد . ( مسأله 1286 ) : كسى كه يقين دارد سفرش به جائى را كه مىخواهد برود هشت فرسخ نيست ، يا شك دارد كه هشت فرسخ هست يا نه ، چنانچه در بين راه بفهمد كه سفر أو هشت فرسخ بوده ، اگر چه كمي از راه باقي باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر تمام خوانده بايد دوباره شكسته بجا آورد ولى اگر وقت گذشته لازم نيست قضا نمايد . ( مسأله 1287 ) : اگر بين دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است ، چند مرتبه رفت وآمد كند ، اگر چه روى هم رفته هشت فرسخ شود ، بايد نماز را تمام بخواند . ( مسأله 1288 ) : اگر محلى دو راه داشته باشد ، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ وراه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است به آنجا برود ، بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود ، بايد تمام بخواند . ( مسأله 1289 ) : ابتداى هشت فرسخ را بايد از جائى حساب كند كه شخص پس از گذشتم از آنجا مسافر محسوب مىشود واين جا غالبا آخر شهر است ولى در بعضي از شهرهاى بسيار بزرگ ممكن است آخر محله باشد . ( شرط دوم ) آن كه از أول مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد ، يعنى بداند كه هشت فرسخ راه را مىپيمايد ، پس اگر به جائى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند ، وبعد از رسيدن به آنجا قصد كند جائى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود ، چون از أول قصد هشت فرسخ را نداشته ، بايد نماز را تمام بخواند . ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود ، يا مثلا