أول : آن كه در بين نماز يكى از شرطهاى آن از بين برود ، مثلا در بين نماز بفهمد لباسش كه ساتر است غصبى است . دوم : آن كه در بين نماز عمدا يا سهوا يا از روى ناچارى ، چيزى كه وضو يا غسل را باطل مىكند پيش آيد ، مثلا بول از أو بيرون آيد ، هر چند - بنابر احتياط - پيش آمدن آن پس از تمام شدن سجده آخر نماز از روى سهو يا ناچارى باشد ، ولى كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول وغائط خوددارى كند ، اگر در بين نماز بول يا غائط از أو خارج شود ، چنانچه بدستورى كه در احكام وضو صفحه ( ( 51 ) ) گفته شد ، رفتار نمايد نمازش باطل نمىشود ، ونيز اگر در بين نماز از زن مستحاضة خون خارج شود ، در صورتي كه بدستور استحاضة رفتار كرده باشد نمازش صحيح است . ( مسأله 1136 ) : كسى كه بي اختيار خوابش برده ، اگر نداند كه در بين نماز خوابش برده ، يا بعد از آن لازم نيست نمازش را دوباره بخواند ، به شرط آن كه بداند آنچه از نماز بجا آورده باندازه‌اى كه عرفا آن را نماز بگويند بوده است . ( مسأله 1137 ) : اگر بداند به اختيار خودش خوابيده وشك كند كه بعد از نماز بوده ، يا در بين نماز يادش رفته كه مشغول نماز است وخوابيده نمازش با شرطي كه در مسأله پيش گفته شد صحيح است . ( مسأله 1138 ) : اگر در حال سجده از خواب بيدار شود وشك كند كه در سجده آخر نماز است ، يا در سجده شكر ، چنانچه بداند كه بىاختيار خوابش برده ، بايد آن نماز را دوباره بخواند ، واگر بداند به اختيار خودش خوابيده واحتمال دهد كه از روى غفلت در سجده نماز خوابيده نمازش صحيح است . ( سوم ) از مبطلات نماز آنست كه دستها را به قصد خضوع وأدب روى