( مسأله 944 ) : اذان واقامه بايد بعد از داخل وقت نماز گفته شود واگر عمدا يا از روى فراموشى پيش از وقت بگويد باطل است مگر در صورتي كه اگر وقت در ميان نماز داخل شود ، حكم به صحت آن نماز مىشود كه در مسأله 752 بيان آن گذشت . ( مسأله 945 ) : اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه بايد اذان را بگويد ، ولى اگر مشغول اقامه شود وشك كند كه اذان گفته يا نه ، گفتن اذان لازم نيست . ( مسأله 946 ) : اگر در بين اذان يا اقامه پيش از آن كه قسمتى را بگويد شك كند كه قسمت پيش از آن را گفته يا نه ، بايد قسمتى را كه در گفتن آن شك كرده بگويد ، ولى اگر در حال گفتن قسمتى از اذان يا اقامه شك كند كه آنچه پيش از آنست گفته يا نه ، گفتن آن لازم نيست . ( مسأله 947 ) : مستحب است انسان در موقع اذان گفتن ، رو به قبله بايستد ، وبا وضو يا غسل باشد ، ودستها را به گوش بگذارد ، وصدا را بلند نمايد وبكشد ، وبين جمله‌هاى اذان كمي فاصله دهد ، وبين آنها حرف نزند . ( مسأله 948 ) : مستحب است بدن انسان در موقع گفتن اقامه آرام باشد وآن را از اذان آهسته تر بگويد ، وجمله‌هاى آن را به هم نچسباند ، ولى باندازه‌اى كه بين جمله‌هاى اذان فاصله مىدهد بين جمله‌هاى اقامه فاصله ندهد . ( مسأله 949 ) : مستحب است بين اذان واقامه يك قدم بر دارد ، يا قدرى بنشيند ، يا سجده كند ، يا ذكر بگويد ، يا دعا بخواند ، يا قدرى ساكت باشد ، يا حرفى بزند يا دو ركعت نماز بخواند ، ولى حرف زدن بين اذان واقامه نماز صبح ونماز خواندن بين اذان واقامه نماز مغرب مستحب نيست . ( مسأله 950 ) : مستحب است كسى را كه براي گفتن اذان معين