أول : شنيدن از خود مجتهد . دوم : شنيدن از دو نفر عادل كه فتواى مجتهد را نقل كنند . سوم : شنيدن از كسى كه مورد اطمينان وراستگوست . چهارم : ديدن در رساله مجتهد در صورتي كه انسان به درستى آن رساله اطمينان داشته باشد . مسأله 6 - تا انسان يقين نكند كه فتواى مجتهد عوض شده است ، مىتواند به آنچه در رساله نوشته شده عمل نمايد ، واگر احتمال دهد كه فتواى أو عوض شده جستجو لازم نيست . مسأله 7 - اگر مجتهد اعلم در مسأله‌اى فتوى دهد مقلد آن مجتهد ، يعنى كسى كه از أو تقليد مىكند نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر عمل كند ، ولى اگر فتوا ندهد وبفرمايد احتياط آن است كه فلان طور عمل شود ، مثلا بفرمايد احتياط آن است كه در ركعت سوم وچهارم نماز سه مرتبه تسبيحات أربعة يعنى سبحان الله والحمد لله ولا إله الا الله والله أكبر بگويند ، مقلد بايد يا به اين احتياط كه احتياط واجبش مىگويند عمل كند وسه مرتبه بگويد ، يا به فتواى مجتهد ديگرى عمل كند وبنابر احتياط واجب به فتواى مجتهدي كه علم أو از مجتهد اعلم كمتر واز مجتهدهاى ديگر بيشتر است عمل نمايد . پس اگر أو يك مرتبه گفتن را كافى بداند ، مىتواند يك مرتبه بگويد وهمچنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد مسأله محل تأمل يا محل اشكال است . مسأله 8 - اگر مجتهد اعلم بعد از آن كه در مسأله‌اى فتوى داده احتياط كند ، مثلا بفرمايد ظرف نجس را كه يك مرتبه در آب كر بشويند پاك مىشود ، اگر چه احتياط آن است كه سه مرتبه بشويند ، مقلد أو نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر رفتار كند ، بلكه بايد يا به فتوى عمل كند ، يا به احتياط بعد از فتوى كه آن را احتياط مستحب مىگويند عمل نمايد . مگر آن كه فتواى آن مجتهد نزديكتر به احتياط باشد .