اظهار كردن به زبان ، سوم : متألَّم كردن معصيت كار به قدرى از زدن ، كه تفصيل مراتب در مسأله بعد خواهد آمد . بنا بر اين اگر انسان بدون گفتن ، به هر وسيلهء ديگر ناراحتى قلبى خود را به معصيت كار نشان دهد و اين كار موجب ترك معصيت شود ، لازم نيست با زبان امر به معروف و يا نهى از منكر بنمايد ، البته در صورتى كه هيچ گونه اشكال شرعى ديگرى در اين كار نباشد ، و اگر چاره‌اى در اين كار بجز اظهار زبانى نيست ، باز بايد درجات خفيفتر را در انجام اين كار ملاحظه نمايد . مسأله اگر انسان بداند در صورتى كه بخواهد جلوگيرى از معصيتى بنمايد منجر به ايجاد جرح و يا قتل خواهد شد ، بنا بر أظهر بدون اجازهء امام معصوم عليه السلام يا كسى كه از طرف آن حضرت مستقيماً نائب مخصوص است ، نبايد اين كار را بكند ، و آيا با اجازهء مجتهد جامع الشرائط مىتواند اين كار را انجام دهد ، مورد تأمل است ؛ ولى اگر نمىداند كه اين كار منجر به مجروح كردن و يا قتل مىشود ولى احتمال اين را مىدهد ، بنا بر احتياط واجب بايد مستقيماً از طرف امام معصوم عليه السلام و يا نائب مخصوص آن حضرت و يا از طرف مجتهد جامع الشرائط اجازه داشته باشد .