بدهد كافى نيست . اين مسأله ، در رسالهء آيات عظام : بهجت و مكارم نيست ( 1 ) [ قسمت داخل پرانتز در رساله آيات عظام : گلپايگانى و صافى نيست ] مسأله 2652 اگر نذر كند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آن را معين نكند چنانچه يك روز روزه بگيرد كافى است . و اگر نذر كند نماز بخواند و مقدار و خصوصيات آن را معين نكند ، اگر يك نماز دو ركعتى بخواند ( 1 ) كفايت مىكند ( 2 ) و اگر نذر كند صدقه بدهد و جنس و مقدار آن را معين نكند ، اگر چيزى بدهد كه بگويند صدقه داده ، به نذر عمل كرده است و اگر نذر كند كارى براى خدا بجا آورد ، در صورتى كه يك نماز بخواند يا يك روز روزه بگيرد ، يا چيزى صدقه بدهد ، نذر خود را انجام داده است . اين مسأله ، در رسالهء آيت الله بهجت نيست ( 1 ) سيستانى : يا نماز وتر را بخواند . . ( 2 ) مكارم : [ و ] نذر ساير كارهاى خير نيز همين گونه است . [ پايان مسأله ] مسأله 2653 اگر نذر كند روز معينى را روزه بگيرد ، بايد همان روز را روزه بگيرد و چنانچه در آن روز مسافرت كند قضاى آن روز بر او واجب است . ) * اين مسأله ، در رسالهء آيت الله بهجت نيست گلپايگانى ، اراكى : مسأله اگر نذر كند روز معينى را روزه بگيرد ، ( گلپايگانى : بايد همان روز را روزه بگيرد و ) نمىتواند در آن روز مسافرت كند و اگر بواسطهء مسافرت روزه نگيرد ، بايد گذشته از قضاى آن روز كفّاره هم بدهد ( گلپايگانى : يعنى يك بنده آزاد كند يا به شصت فقير طعام دهد يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد ) ولى اگر ناچار شود كه مسافرت كند يا عذر ديگرى مثل مرض يا حيض براى او پيش آيد ، قضاى تنها كافى است . خوئى ، تبريزى : مسأله اگر نذر كند روز معينى را روزه بگيرد ، بايد همان روز را روزه بگيرد و در صورتى كه عمداً روزه نگيرد بايد گذشته از قضاى آن روز كفّاره هم بدهد ( و أظهر اين است كه كفّاره‌اش كفّارهء مخالفت يمين است چنان كه خواهد آمد ) ولى در آن روز اختياراً مىتواند مسافرت كند و روزه را نگيرد و چنانچه در سفر باشد ، لازم نيست قصد اقامه كرده و روزه بگيرد و در صورتى كه از جهت سفر يا از جهت عذر ديگرى مثل مرض يا حيض روزه نگيرد ، لازم است روزه را قضا كند . صافى : و أحوط در كفارهء نذر در مسأله [ 1672 ] گفته شد ولى در آن روز اختياراً مىتواند مسافرت كند يا اگر مسافر است قصد اقامه نمايد اگر چه موافق با احتياط ترك سفر يا قصد اقامه است . فاضل : و اگر در آن روز عذرى داشت كه نمىتوانست روزه بگيرد ، مثلًا حائض بود يا بيمار بود ، آن روز را روزه نگيرد و تنها قضاى آن را بگيرد و كفّاره ندارد . و همين طور مىتواند در آن روز مسافرت كند ، هر چند ناچار به آن مسافرت نباشد ، ولى بعداً بايد آن را قضا نمايد و كفّاره ندارد . [ قسمت داخل پرانتز در رساله آيت الله سيستانى نيست ]